Havvam İnan haftam bile o zamanlar (şu an tam da aynı haftadayım) onunla aynı olmadığı halde bir annemizin kaybını okumuştum. Beni içten yaralamıştı inkar etmiyorum ama elimden gelen neyse yaptım. Beslenmeme dikkat ettim, kontrollerimi aksatmadım ve dua ettim allahıma kızımı bana bağışlaması için. Kaygılarımda yavaşça dindi. Yok olmadı, olamaz da ama o hikayeyi okumasam da kaybetme korkusu bence içimde olacaktı. Sadece gözümü bazı şeylere açtı. Hani kıssadan hisse vardır ya, "Eşeğini sağlam kazığa bağla, sonra ya nasip de!" Ben de daha önce belki duyarsız olacağım konulara karşı daha dikkatle yaklaştım. Şahsen beni bu konuda olgunlaştırdığını düşünüyorum. Yanlış anlamayın, neden bu yaptıklarımı yapmıyorsunuz gibi sizi eleştirmiyorum, haddime de değil elbette. Sadece korkan bir annenin böylesi bir durumla nasıl baş etmeye çalıştığını paylaşmak istedim.