Doğumumun üzerinden 12 gün geçti. Ancak fırsat bulup doğum hikayemi yazmak istedim. Açıkçası hamileyken doğum yapıp pozitif sezaryen hikayem diye paylaşırım diye iple çekiyordum. Ama şu an ne pozitif ne de her şeye rağmen negatif bir hikaye diyemiyorum. Çünkü hayatımın en manyak günü falan yaşadım sanırım doğum yapınca 😅 elimden geldiğince , iyisiyle kötüsüyle bahsedeceğim. Elbette doğum yapacak olan hamile arkadaşları olumsuz etkilemek istemem, her şeye açık olabilecekler okusun lütfen.
Öncelikle 39+2 de , bir özel hastanede planlı sezaryen günü alarak doğumum gerçekleşti. Sabah erkenden hastaneye gittik, doktor tam bi saat vermemişti. Biz tam 8 gibi hastanedeydik, içimden hep 10 da doğurmuş olurum diye geçiyordu. Ama doktor gelip muayene ettikten sonra 12 ile 1 arası doğuma alalım seni dedi. Ve saat 9 a doğruydu, eşimle kalacağım odaya çıktık, doğumdan sonra gerekecek eşyaları eşim odaya getirdi falan. Ama heyecanlıyız zaman geçmiyor gibi geldi bu süre zarfında. En başta kan aldılar benden başka bi şey gerekmedi. Allahtan bi şekilde geçti zaman. İçim içime sığmıyordu. 12 30 gibiydi sanırım hemşire geldi ve sonda takacağını söyledi. Ben bu zamana kadar hayatımda hiç sondayı uyuşturma olmadan taktırmadım , serklaj olmuştum 5. Ayımdı o zaman anesteziden sonra takmışlardı. Hemşireye asla istemediğimi, anezteziden sonra istediğimi söyledim. Kadın bi bozuldu sanki buna anlamadığım şekilde. Sonra beni ameliyathaneye indirdiler, eşimi öptüm gitmeden gülümseyerek girdim tüm heyecanıma rağmen. Ameliyathaneye girince bir iki erkek hemşire vardı bir de bi kadın , yorgun gözüküyorlardı ve açıkçası pek ilgili değillerdi. Daha önce doğum yaptığım hastane ile ilgili hemşireleri çok iyi değil diye duymuştum, ama doktorum alanında çok iyi önemli olan doktor diye her şeye hazırlıklı gitmiştim.
Hemşire bana genel aneztezi mi istersen spinal aneztezi mi diye sordu, spinal dedim. İçimden demek ki genel istesem koşulsuz yapacaklar çok ilginç diye düşündüm. Sonra aneztezi teknikeri kadın geldi , güzelce açıkladı önce hafif bi elektrik çarpması gibi bi şey olabilir dedi. Sonra belimden iğneyi yaptı, canım yanmadı ama o elektrik hissiyatı rahatsız etti. O kısımda çok kaygılanmadım hızlı geçti, derken çok hızlı bi şekilde belden aşağım karıncalanmaya ve yavaştan uyuşmaya başladı. Oradaki hemşire sondayı takacaktı doktorum da gelmişti. Ben tam uyuşmadığım için hayır şimdi takmayın istemiyorum dedim sert bir dille. Yani doğumdan çok sondadan korkmuş olmam da ayrı bi konuydu 😅 yani bi durun dimi, iyice uyuşayım takarsınız , neyin acelesiydi çözemedim. Sonra doktorum , tamam takmayın zaten doğumdan sonra serklaj dikişlerini alacağız o zaman takarsınız dedi.
Ve sonrasında doktorum başladı bebeği almak için , yani o an acı hissi hiç olmadı tamam ama kalbim aşırı hızlı atmaya başladı. Çünkü çok tuhaf bi duyguydu, bi şey hissetmiyorum ama doktorun o an kestiğini biliyorum birazdan oğlumun geleceğini biliyorum. Nefes alamadım sanki. Ama bunu yaşadığım heyecandan alamadım. Sonraki süreçte nefes darlığını çok fazla çektim çünkü baskı hissi çoktu bebek çıkarken aşırı rahatsız bi histi.
3 dakika oldu olmadı birden , bebeğimin ağlamasını duydum. Allahım o nasıl güzel bi sesti o an. O vakte kadar bebek ağlaması bebek ağlamasıydı benim için ama kendi oğlum doğunca dünyasın en güzel sesini duymuşum gibi içimi çok güzel bi duygu kapladı. Doktor bebeğimi yukarıdan bana gösterdi, işte oğlunuz , artık sizindir dedi. Benim söylediğim ilk kelime de ‘’küçücüüüük ‘ oldu. Yani çok hızlı gösterdi , hayal meyal bi şey. Sonra bebeğimi götürdüler ama sesi yan taraftan geldi. Ben mutluluktan ağlamaya başladım. Zaten o sırada hemşire bi iğne mi ne yaptı, allahım kafam dönüyor sanki sarhoş olmuşum gibi. Bi yandan mutluluk bi yandan ilacın etkisi. Mutluluk sarhoşu gibi bi şey oldum.
Sonra tekrar dikmeye başladılar, o kısım biraz sıkıldım , bi an önceye odaya gitmek ve bebeğimi görmek istiyordum.
Dikişler atıldı bitti beni çıkardılar odaya. Eşimi gördüm , bebeğimizi gördün mü dedim evet dedi. Odaya geçtik, oğlumuzun gelmesi 5 ya da 10 dakika sürdü mü hatırlamıyorum , habire artık gelsin dedik heyecanla bekledik. Tabii ben o an uyuşmuş olduğum için bi şey hissetmedim uzun süre, fiziksel olarak. Sonra oğlumuzu getirdiler allahım çok mutluyduk , hipnotize olmuş gibi ona bakıp duruyorduk.
Şimdi buraya kadar her şey çok güzeldi, ilk emzirmemi yaptım, hemşire sütüm olduğunu da söyledi. Tamam ama saatler geçtikçe karnımdaki ağrı artmaya başladı. Ağrı kesiciyi biraz geç istedim , o sürede ağrıdan yerimde duramadım. Ağrı kesiciden sonra biraz rahatlasam da ağrım sızım olmaya başladı. Oğlumla o an ilgilenmek istiyorum emzirmek sevmek istiyorum ama kendi derdime düşmeye başladım. Bu beni çok üzdü. Çünkü cidden o an insanın tek istediği bebeği ile ilgilenmek istemesi oluyor. Sonra o ilk kalkış ve sonrasındaki her ayağa kalkışlar. Çok çok zordu. Her kalktığımda nefes alamıyordum canım yanıyordu. Hatta 2. Gebeliği artık düşünemem göze alamam falan demeye başladım. Bi yandan aşırı kanamam oluyordu, zaten yürümek zor, kalkmak zor, bir de kanama olayı , kendimi çok muhtaç hissettirdi. Dürüst olayım trafik kazası geçirmişim gibi berbat hissettim. Halime acıdım kendime acıdım. Yine de her şeye rağmen dik durup sürekli yürümeye çalıştım, zaten yatsam kalkamazdım. Ara ara ağrı kesiciler sayesinde çok daha iyi hissettiğim oluyordu , o aralarda da bebeği emziriyordum seviyordum.
Bir de şöyle bi sıkıntı yaşadım. İlk gün idrarım çok geldiği halde karnım şişti ama ben idrarımı yapamadım. Hissedemiyordum. Mesanemin dolduğunu hissediyordum ama sanki çiş yapma yeteneğim gitti. Saatlerce bunu yaşayınca moralim alt üst oldu, çözüm olarak Kegel egzersizi yapıp durdum. Allahtan sabaha doğru işe yaradı da idrara çıktım. Ama o süreç çok sıkıntılıydı.
Diğersi gün taburcu oldum, ilk bir hafta ayağa kalkarken çok zorlandım. Sağa sola dönemedim. Yüz üstü yatmaktan ve emzirmekten sırtım tutuldu. Ayaklarım ödem oldu hala geçmediler. Genelde 3. Gün kendime gelmiştim diyenler oluyor. Ben de 2. Hatta 3. Gün gayet yürüyebiliyordum ama tam anlamıyla kendime gelmem 7. Gün ile 10. Günleri buldu. Çok zordu. Gerçekten. Hani bunu da insanların moralini bozayım diye değil , ne yaşadıysam onu söylemek için yazıyorum. Yaşadıklarımın tek pozitif tarafı bana oğlumu getirmesiydi. Öyle güzel bir duygu ki, her şeye değer diyor insan. İlk gün en zoruydu ama toparlaması zaman alan bi şey sezaryen. Allah doğum yapacak olan herkese güç versin 🙏 ben çok fazla pozitif bakıyordum , neyle karşı karşıya olduğumu bilmiyormuşum. Belki bilsem bu kadar şoka uğramazdım, 3. Güne eski halime kavuşacağımı sanmıştım 🥹