mommy0806 her şeyiyle o kadar aynı hikayeyi yaşadım ki.. yarın bir aylık oluyor bebeğim.kabullendim dedikçe daha çok stres yapıyorum ve bu yüzden stresten uzak dur diyenlere ayrı bir sinirlenip tekrar üzülüyorum.bu tarz duygular insanın elinde değil.hele ki konu evlatsa hislerimiz bambaşka oluyormuş.ben de başta sarılık geçirdiği zamanlar aç bıraktığım için anlamadım ve çok yıprattım kendimi.söylenen pekçok şeyi denedim solgarın takviyesini denemedim onu da merak ediyorum.emzirme danışmanıyla da konuştum söylediği şey düzenli power pumping ama bende o da arttırmadı.bi tarafım pes edip en azından zihnen kabule geçiyor diğer tarafım hala daha devam etmemi söylüyor ama ne yapacağımı da bilmiyorum düşündükçe bir savaş gibi oluyor.öte yandan insanların söylediği her şey batıyor sosyal hayata karşı da çekimser olacakmışım gibi hissediyorum.biz de isterdik dolu dolu sütlerimiz olsun…tamam mama da düşman değil ama insan özeniyor..10ml ancak çıkıyor pozitif düşünmeye çalıştıkça daha çok yoruluyorum gibi.hiçbir faydası olmayan upuzun bir yazı döktüm buraya ama insan içini dökmeye çok ihtiyaç duyuyor.en azından yalnız değiliz 🫶🏻