Ben de 14 Ağustosta orada sezaryen doğum yaptım. Süreç benim için de sizinle aynı şekilde ilerledi. 41. Haftaya gelene kadar hiçbir şekilde doğum sürecimle ilgili konuşulmadı ve bebeğim hep haftasından önde gitti. 41. Haftaya girdiğimde yatış verileceği söylenildi ve bir gün öncesinde de rutin kontrole çağrıldım. Hiçbir şekilde ne sancım ve açıklığım vardı. Doğum yapacağım sabah 10:00 gibi yatışım yapıldı ve normal doğum odasına götürüldüm ancak tam odaya geldiğimde suyum geldi ve suyum bulanıktı ( tabi ben onun mekonyum yani bebeğimin kakasını yaptığını sonradan öğrendim ) tam benimle ilgilenen personel kadına suyum geldi ama garip dedim ardından odaya bir ebe ( ebeydi sanırım) geldi çatı muayanesi yaptı ( iğrenç bir durumdu o gün o kadar çok çatı muayanesi yapıldı ki, bebeği çekip çıkartsalar iyiydi yani ) bi terslik olduğu belliydi çünkü sonrasında odaya bir sürü doktor asistan birileri geldi. Tabi size kimse açıklama yapmıyor kendi aralarında konuşuyolar tartışıyolar. Siz de kurbanlık koyun gibi yatıp izliyorsunuz. Sonrasında bir doktor geldi ( Mustafa Göktanmış sonradan öğrendim, ameliyatıma da o girdi) bana sen neden bu kadar bekledin dedi. Arkadaşlar bana bu soruldu şaka gibiydi. 41. Haftaya gelene kadar hiçbir doktor doğum planıyla ilgili bir şey söylememiş. Normal doğum yapabilirsin denmiş sadece. Ve sürekli her kontrole gitmiş bir insanım. Ve her kontrolde de bebeğimin haftasıyla uyumlu olmadığını kendileri de belirtiler. Ben sanki keyfimden 41. Haftada doğum yapacağım demişim gibi. Doktora o afallamanın ve ne olduğunu anlamamanın verdiği etkiyle sadece bana hep öyle söylendi diyebildim. Neyse sonrasında ultrasonla da muayane edip, bebeğimin kilosundan ve başının büyük olmasından ötürü normal doğumun rahat olmayacağını söyleyip sezaryen yapacağını söyledi ben de diretmedim zaten tamam dedim. Yeterki çocuğum sağlıklı bir şekilde doğsun. ( o an istediğiniz tek şey bu çünkü ) ama planlı sezaryenlerin olduğu ve biraz uzun bekleyebileceğimi söyleyip sancı odasında nstye bağlandım. Bu sırada orada ilk defa sancılarım gelmeye başladı. Ancak 20-25 dakika sancı çekmişimdir sanırım. Çünkü bebeğimin bir anda kalp atışında problem yaşanmaya başlandı. Yine odaya bir sürü kişi girdi, bebeği hareketlendirmeye çalıştılar, sonrasında baktılar ki problem artıyor apar topar sondam takıldı ve acil ameliyata alındım. Yine tabi size asla bilgi verilmiyor ne olup ne bitiyor anlamıyorsunuz. Kurbanlık koyun gibi yine gidiyorsunuz sedyede. Ameliyathane kısmında kötü bir süreç yaşamadım. Oradaki personeller düzgünlerdi, tatlılardı. Belden iğneyi yapan kişinin eli hafifti sanırım çünkü iğneyi neredeyse hiç hissetmedim. Hiç acımadı. Yarım saat sürdü ameliyat dediklerini duydum. Gerçekten de çok kısa sürdü. Bebeğimi çıkarttıklarını bile anlamamışım çok hızlı temizleyip bana saniyelik gösterip kontrole götürüyoruz dediler ve beni diktiler. 12:10 gibi falan da benim işim bitti. Benimle ilgilenen iki kişi kaldı diğerleri yemeğe gitti. Sonrasında odaya alınma kısmında bi 10 dakika falan bekledim dışarıda sedye ile ve beni almaya bir kişi geldi. İki kişilik odaya denk geldim. Bu kısım benim için yine can sıkıcıydı. Ben odaya çıktığımda bebeğimde gelecek sandım ama onu küveze almışlardı. İçeride kakasını soluduğu için ciğerlerinde enfeksiyon oluşmuş. Solunum cihazına almışlar. ( bu bilgilendirmeyi de eşimden aldım tabi) odaya geldiğimde ne bi doktor ne bi hemşire kimse bilgilendirmiyor sizi. Ve iki kişilik oda da, yab tarafımda bebeğiyle bir anne vardı. Hem bebeğim yanımda değil, hem ameliyattan sonra ağrılarım ve acılarım artmaya başladığı için inanılmaz sıcak basmaya başladı ve ter içinde kaldım. Oda da klimayı yükseltemiyorsunuz çünkü bir bebek var. ( haklı olarak elbette bir şey de diyemiyorsunuz) benim için zor bir 2 geceydi. Üçüncü gün taburcu oldum. Hemşirelerin iyiside var, suratsızı ve ilgilenmeyenide var. Doktor vizite geliyor size yine bilgi vermiyorlar klasik kendi aralarında konuşup gidiyorlar. Bebeğim hala küvezde. Ama çok şükür iyi haberlerini de alıyoruz. Yani iğrenç bir süreç yaşadık. Daha da anlatırımda çok uzun oldu.
Tek isteğim ve dileğim bebeğimize kavuşmak. Allah bütün bebeklere, çocuklara şifa versin. Bebeği yanında. Olmayan bir anne için bebekli birinin yanında kalmak psikolojik olarak etkileyeb bir durum. Ama bu kimsenin umrunda değil tabi.