Hayatımın en kötü dönemi 1. Trimester sanıyordum ama 3. Trimesterda sanki başa dönüyor gibiyim ve psikolojik olarak çok daha kötü. Bedenen ağırım, hava aşırı sıcak. Evi geçtim hayatımın tümü tek bir odada geçiyor. Eşim çalışıyor ve ondan başka kimseyle görüşmek bile istemiyorum zaten kimsem de yok ailem arkadaşlarım hepsi başka şehirde. Temizlik takıntılarım vardı elimden geldikçe yapmaya çalışıyorum ama evimi hatta kendimi bile leş gibi hissediyorum bişeyler yapmak istiyorum ama ayağa bile kalkmak istemiyorum. Çevremdeki hiçkimseye tahammülüm yok eşim de eve geldiğinde sataşacak yer arıyorum sanki. Huysuzum, mutsuzum yani hayatımın en en kötü zamanlardan geçiyorum hiçbirşeye yetemiyorum ve kendimden nefret etmeye başladım. Bu psikolojiyle nasıl anne olabileceğimi bilmiyorum. Yani bunları anlatırken bile söylediklerim yetersiz geliyormuş gibi. Ne yapacağımı bilmiyordum.