heyecanlibekleyis_ inşallah 🙏🏻 lohusalık ciddi anlamda zor bir şey. Doğumuma ablam geldi annelik demek emzirmek demek diyip durdu bebeğim emmedikçe iyice çıldırdım o lafları duyunca. Emmiyordu kendisi de görüyordu ama zorla alıştır tembellik etme diyip duruyordu. Bi gün inat ettim biberon vermedim emzik vermedim sürekli şırınga ile besledim. Bebeğim emme duygusunu alamadığı için kızmaya ağlamaya başladı. Memeyi emsin diye ağzına doğru tuttukça daha da çığlık atıyor kafasını geriye itiyordu. Ben etrafımdakilere inat bakın ben kolaya kaçmıyorum bebeğim istemiyor demek için inatla ne emzik ne biberon verdim. O günün akşamında bebeğim ağlamaktan mosmor oldu göbek bağı kanamıştı. O anı yaşayınca kafama dank etti. Bebeğinden önemli değil ya senin bebeğin de emmiyor napalım emmese de o senin evladın bu durumu böyle kabul edeceksin dedim kendi kendime. Ondan sonra kabullendim her şeyi. Üzülsem de ağlasam da olmuyordu. Yine üzüldüm yine ağladım ama zorlamamayı akışına bırakmayı öğrendim. Şimdi bazen bebeğime bakarken o anlar aklıma geliyor vicdanım sızlıyor. Beni ne hale getirmişler diyorum içimden. Oysa ki doğumdan önce kendi kendime ben öyle olmayacağım mantıklı olacağım vs diye telkinlerde bulunuyordum. çevre baskısı yoruyordu tabi. Kendi annem bile emzir çocuğu diye arayıp duruyordu sanki ben bile isteye emzirmiyormuşum gibi. Kayınbabam bile emiyor mu diye sorma haddini buldu kendinde. Aynı şekilde abim bile kızdı bu sebepten bana. Bu kadar baskı yaptılar bu kadar kızdılar ama kimse gelmedi desteğe. Doğumdan 15 gün sonra bi eşim bi ben bi de bebeğim kaldık. Uykusuz kaldım, eşimin izni bitti işe başladı aç kaldım, günlerce duş alamadım, sütümü sağamadım mastit oldum, ameliyat yerim enfeksiyon kaptı ateşler içinde gece boyu sızlandım ama o halimle çocukla ilgilenmeye çalıştım. Çünkü başka çarem yoktu. Ben zor ayakta durabiliyorken kimse gelmedi ama benden süt üretmemi ve emzirmemi beklediler. Herkese çok kırgımın ama hepsi canım ciğerim atamıyorum kimseyi bi kenara. Ben yapamadım ama siz yapabiliyorsanız ve etrafınızda böyle insanlar varsa uzak tutun kendinizden. İçinizde tutmayın cevaplarınızı ki rahatlayabilesiniz. Sizin ilgiye ve şefkate ihtiyacınız varken sizden ilgi bekleyenlere yapın siteminizi. Siz sağlıklı olun ki bebeğiniz de sağlıklı ve mutlu olsun. Bebeğiniz sizin gibi onu düşünen onun için çabalayan bir anneye sahip olduğu için çok şanslı. Emziremeseniz de onun için geçirdiğiniz uykusuz geceler, aç kaldığınız saatler, kucağınızda taşımaktan yorulmuş bedeniniz, hepsi ama hepsi çok kıymetli. Annelik bi bakıma fedakarlık demek ve ben hissediyorum siz çok iyi bir annesiniz❤️