Şuan hamileyim ve ne hissedeceğimi bilmiyorum bilmediğim için kendimi suçluyorum içimde bi ses neden sevinmiyorsun diyo bi diğer ses yapmazsın bakamazsın hazır değilsin diyo. Pişman olursan diyo. Sen nasıl doğuracaksın nasıl taşıyacaksın diyo. Diğer ses de pes etme hayatı korkarak geçirme Allahın bi hediyesi o diyo. Belki herşeyin geçmesine bi vesile olur güçlü olman için sana gönderilmiştir diyo. Gün boyu robot gibi ne hissetmem gerektiğini bilmeden günü geçiriyorum. Geceleri karnıma dokunuyorum konuşuyorum. Daha küçücük çok yeni. Bazen de kalbim daralıyo içim sıkılıyo. Sanki herkes hayatın bütün döngüsünü kabul etmiş de bir ben edememişim gibi doğumu ölümü yaşlanmayı annemin babamın yaşlanmasını benim büyümemi ve anne olmaya hazırlanmamı sanki herkes herşeye hayatın tüm kanunlarına hayatı tüm ilikleriyle yaşıyorda ben beceremiyorum takılıp kalıyorum çok düşünmekten yaşamayı hissetmiyorum gibi. Çok yorgunum. Herşeyden korkuyorum yola çıkmaktan sevdiğimi kaybetmekten lunaparka girmekten kaybolmaktan anne olmaktan yok olmaktan bazen de yaşamı sorgulamak yaşıyor olmak hayatın hızlı geçmesi korkutuyo. Sanki kafamın içindeki o küçük şeytan 7/24 hiçbir şeyden zevk aldırmıyor inanın cinsel ilişki sırasında bile yada en mutlu anımda bile. Ya daha önceden de vardı tedavi olmuştum hep oldum tedavi ama ilaçlar bir halta yaramadı. En büyün korkum da artık hiçbir şekilde değişmeyecek olmam ve korktuğum kişiye kafamın sen şöyle yaparsın böyle yaparsın beceremezsin dediği kişiye dönüşmem. Mesela halaaaaa hamile olduğum aklıma geliyo bazen seviniyorum ama içimdeki ses sürekli yapamayacaksın pişman olacaksın sen daha 28-30 u bekle yaaa offf hayatı hep korkakça yaşıyorum hep hep hepppp ağlıycam artık yaaa napıcam nasıl değişecek yarabbi birde bebeğime bir şey olsa kafayı yerim vicdan azabından hala ne hissettiğimi çözemiyorum bennnnn