Tam olarak aynı şeyi yaşıyorum. Doktorın 12. haftaya kadar etrafa söylenmesini önermiyorum dedi. Söylemedim. Kendimi de her şeye hazırlayayım dedim. Fetal DNA testi sonucunu beklerken başka bi gerildim. Şimdi de polibim var, aldıracağım. Başka insanların hikayelerini ve felaket senaryolarını okuyup perşembe günü psikolojik olarak bitme noktasına geldim. Ağladım, gerildim. Kasıklarım gerildi. Cuma günü berbat bi gündü. O kadar stres yapmışım ki. Artık okumama kararı aldım. Her hamileleğin, her kişinin hikayesi bambaşka. Yol da dümdüz gitmeyebilir. Ama anı yaşamak yerine geleceği düşünüp endişe etmek gerçekten çok yıpratıcı oluyor. Başkalarının olumsuz hikayelerini okumamaya karar verdim. Zihin bunu ayırt edemiyor. Boş yere üzülüyoruz.