nurgulll000 bizimde plansızdı ilk 3 ay ailelere bile söylemedik. Kabullenemedik bi bu süreçte doktor muayenelerini vs. Düzenli yaptık tabi. Fakat o sosyal medya da gördüğümüz sevinç çığlıkları vs. Hiçbiri olmadı kendimi hiç anne rolünde göremedim. 38. Haftamdayım daha hiç abartılı sevincim olmadı. Herkesin ağlayarak kıyafetlerini yıkayıp ütüledim diye bahsettiği şeyi içim sıkıla sıkıla yaptım fazla yorucu geldi bana. Deli gibi mağazalara koşup alışverişler yapmadım. Bebeğimin her şeyi hazır bu atada yanlış anlaşılmasın sadece bunları sevinç çığlıkları içinde yapmadım. Şuan elimi karnıma koyduğumda orada hareket eden benim aracılığımla can bulmuş, hayatı benden öğrenecek minik bir kalp var. Mesleğimi bıraktım çünkü en az 4 yıl kadar benim gözetimimde olsun istiyorum. Hayatımızın merkezi artık o minik kız :) bugün bana ne hissediyorsun derseniz sadece korku derim. Bu doğum anının korkusu değil kesinlikle hepsi gelip geçici. Ben insan yetiştirmenin sorumluluğundan korkuyorum. Acaba iyi bir anne olur muyum? Çocuğuma yetebilir miyim? İleride onu kötülüklere karşı koruyabilir miyim? Geçmişimde yaşadığım olumsuzlukları nasıl çocuğuma yansıtmam diye düşünüp duruyorum. Demem o ki şuan bi duygu patlaması yaşamıyorsanız bu bi eksiklik ya da yanlış değil. Herkes aynı olmak zorunda değil. Umarım çok güzel bir hamilelik süreci yaşarsınız ❤️