Merhaba arkadaşlar bebeğini bekleyen doğumdan korkan gebelere moral olur diye pozitif doğum hikayemi yazmak istedim ben de. Bayağı oldu aslında doğum yapalı dört ay kadar. 39+1 haftada 31 Mart yani ramazan bayramının ikinci günü başladı sancılarım hatta önceki gün eve dahi girmemiştim misafirlikteydim hep. Ramazan Bayramı’nın birinci günü eve döndükten sonra gece 12’de yarım saat - bir saat arayla sancılar girmeye başladı ama dayanılmayacak gibi değildi. Uyuyordum sancı gelince uykumdan uyandırıyordu sonra geri uyuyordum böyle sabaha kadar devam etti. Sabah uyandığımda sıklık ve ağrı miktarı artmıştı ama yine dayanamayacağım kadar değildi sancı gelince koridorda yürüyüşler yapıyordum iyi geliyordu. Bu şekilde gece 12’den öğlen 16’ya kadar sancı çektim ama dediğim gibi dayanılmayacak gibi değildi yürüyüş yapmak da rahatlatıyordu ve pilates topu. Sancı sıklığı 5 dakikaya düşünce hastaneyi aradı eşim, sancılarımız var 5 dakikada 1 diye. Hastane gelmemizi doğumhaneye hazırlayacaklarını söyledi. Hastaneye gitmeden en son duşumu aldım o şekilde çıktım evden. Zaten evime çok yakın bir mesafedeydi hastane(5dk). Hastaneye gidince açıklığın kontrol edildi beş santim olmuştu bayram dolayısıyla doktorum yoktu hemen aradılar ve çağırdılar.
16:00-18:00 arası nst bağlı bir şekilde sancılarım ve açıklığım kontrol edildi. En son saat 18:00da doğumhaneye alındım. Saat 18:16’da da bebegimi kucağıma aldım. Sürecime evde yaşamam benim için büyük rahatlık oldu ve doğru ıkınma yöntemlerini izlemek. Benim doğum hikayem bu şekilde oldu arkadaşlar. Çok şükür rahat ve kolaydı darısı tüm gebelere. Normal isteyenler için dayanılmayacak hiçbir şey yok sancılarda sadece doğum anında çok yüksek acı oluyor ama o da bebiş gelene kadar çıkınca bütün acı geçiyor.