tgbayavuz yaşadıklarına inan çok üzüldüm. İlk eşimle tam da senin gibiyken boşandım. Bebeğimizi çok istiyor ve çok mutluyduk ama öğrendikten sonra dünya tersine döndü. Hangi avukatla konuştuysam daha çok başı en doğrusu sonlandırman dedi. Doğurmaya karar verdim. Ama hep şunu düşündüm “bana böyle davranan ve nefretimi kazanan bir adamı nasıl evladımın babası yaparım. En değerli varlığımın benden sonra ki en yakını nasıl böyle şerefsiz biri olabilir?” Ve dedim annem beni bu şartta doğursa affetmezdim. Stresin sıkıntının içine bile isteye gelmek istemezdim. Ve bebeğimden vazgeçtim. Pişmanlık çok yaşadım ama hasretimden yaşadım, vicdandan yaşadım ama o adamdan çocuğum olmadığı için hep bir yanım kendi kendimi teselli etti ve yaralarım geçti. Şimdi ikinci eşimden bir kızım var ve oğlum yolda. Hani diyolar ya “eşimden çok iyi baba olur, ben ölüp gitsem yerime anne de olur” bunu diyebilmek çok önemli! Elbet hayatın tekrar rayına oyuracak ve bu günler geçecek. Sen pişman olmayacağından emin olduğun kararlar vermeye çalış yeterli.