Size lohusalığımın 27. Gününden yazıyorum kızlar 💕 bütün gebelere, gebe kalmak isteyenlere/istemeyenlere ve annelere içten bir geçmiş olsun dileğim var 🫶🏻🫶🏻
Hamilelik sürecim benim için baya hızlı geçti, 4 haftalıkken beklemediğimiz gebeliğimi öğrendik doğum kontrol hapı ile korunurken gebe kaldım ama içten içe hep çocuk hayalimiz olduğu için sevindik doğrusu. 5. Haftada mide bulantılarım başladı ve korkunç bir döneme giriş yaptım. Maalesef bulantılarım 7. Aya kadar çok şiddetli şekilde devam etti. Hiçbir ilaç fayda etmedi prilam zofran falan hepsini kullandım ama ne çare🥲 bir yandan da kendi işimi yaptığım için yoğun şekilde çalışıyordum ara veremeden, neredeyse 3 ay klozetin önünde sabahladım kucağıma yastık alıp uyuduğumu bilirim 😂 Neyseki mide bulantısından ve bir azı dişi ağrısından (çektirdim) başka bir derdim yoktu ama mide bulantısı zaten yaşayan bilir insanı hayattan soğutuyor maalesef. 38. Haftaya kadar çalıştım iş hayatım yoğundu ama çok kendimi dinleyip psikolojik anlamda yorulmami engelledi. Her gün 10.000 -20.000 arası adım net atıyordum hareketli geçirdim vajinal doğum planladığım için yardımcı olur diye düşünüyordum hep.
Gelelim doğum faslına… Kocaeli’de yaşıyorum ve şehir hastanesi’nde doğum yapmaya karar verdim. Ben aylık kontrollere farklı bir doktora gidiyordum farklı bir hastanede. Ama şehir hastanesi nasıl olduysa içimize sindi ve o kötü kararı vermiş olduk. 41+ 3 kasılmalar ve bebeğimin hareketlerini hissetmediğim için acile gittim. Muayene sonucunda 1cm açıklığım olduğunu söylediler nst sonucuna göre de sancılarım vardı dogumhane servisine yatışım yapıldı. Doktorlardan birkaçı dışında maalesef hem doktorlar hem ebeler hem de hemşireler çok gaddar ve halden anlamaz insanlar. Sanki karşılarında afedersiniz hayvan varmış gibi muamele ediyorlar ve sizi surecin hiçbir kısmında bilgilendirmiyorlar. Tek diyalogunuz soyun, giyin, bezini aç, yat, kalk ,yeme, içme, kalk bu kadar… Bu benim çok ağırıma gitti maalesef, insan en stresli en hassas anında en azından bir merhamet kırıntısı bekliyor… Bu oldukça hassas bir konu bence.
Odalar temiz ve yemekler porsiyon olarak idealdi bence zaten pek bir beklentiniz olmuyor o psikolojide. Doğumhane servisi kalabalık sürekli dolu ve kapılar açık. Sancı çeken bağıran doğuran kusan kadınları 7/24 dinliyorsunuz bu biraz yorucu.
Benim sancılarım maalesef düzene girmedi bu yüzden önce fitil takıldı 12 saat bekledim anca sancılarım arttı açılmam artmadı, düzenli sancılar gece 11.00de başladı. Sancılarım çok şiddetlendi bu sefer de bebeğim iyice hareket etmeyi bıraktı ve kalp atışları 80civarina düştü. 15 dkda bir içeri girenlere resmen yalvardım ağlayarak, ben ölsem de olur ama çocuğum hareket etmiyor nabzı düşüyor diye, bana hiçbir şey söylemiyorlar kendileri arasında riskli mi değil mi tartışmaları sabah 10a kadar sürdü. O süre içinde ben 50 saniyede bir sancı çekiyordum. 2 yıl öncesinden bir bel travmam var maalesef inanilmaz şiddetli bir bel ağrısı çektim. ( Eger bu tarz düşme, kaza gibi bir travmanız varsa kesinlikle epiduralsiz vajinal doğum önermem. Sancılar direkt orada toplanıyor) açılmam sadece 4cm arttı ilerlemedi serum takıp bekledik, ben bu süre içinde nst takılı olduğu anlar hariç 42 saat boyunca sürekli hareket ettim yürüdüm pilates yaptım ördek yürüyüşü squat hiç durmadım. Saat 13.00 doktorum geldi nst sonucuna göre sonunda sezaryene karar verdi. Çünkü bebegin stres olduğunu söylediler hiç hareket yoktu nabız hiç yükselmedi. O sırada sancılarım çok şiddetliydi ameliyathaneye hazırlanırken sürekli titriyordum ve maalesef ağrıdan bağırıyordum. Sedyeyle götürüldüm, spinale karar verdiler İlk iğnede uyuşma olmadı ikinci vuruldu 1 dakika içinde karnımı kesmeye başladılar ben hissettim maalesef, tam bana inanmayacaklardı ki sancım geldi direkt genel anestezi ile bayıltıldım. 13.42de evladım doğmuş. Ona kavuşmamla kendimi unutmam bir oldu. İlk doğumum maalesef benim için koca bir travma oldu aslinda hatırlamak bile istemiyorum ama bu günlerde gözümü kırptıkça yaşadıklarım kafamda canlanıyor, size anlatmak yazmak iyi gelir diye düşündüm. Doğum sonrası lohusa servisinde 48 saat tutuluyoruz. Benim son 6 saate kadar sütüm gelmedi stresten. Toplam 5 gün hastanede kalmış oldum aç susuz üstüne bir de kötü deneyim eklenince demek ki etkilendim. Dikişlerim çok hızlı iyileşti, ayağa da çabuk kalktım hayal ettiğim kadar zorlanmadım. Şimdi 40 çıkarmayı bekliyorum doktor muayenesi için.
Yine de gerçekten herkesin dediği doğruymuş, insan kucağına yavrusunu alınca hepsini bir kenara bırakıyormuş. Öyle oldu şimdi göğsümde çenesinde süt damlaları öyle parlak gözleriyle bana bakıyor💘