Fahriye41 inan ki ben bile artık sabrımın tükendiğini hissediyorum bazen istemsiz bağırıyorum acaba oğlum anlıyor mu diye vicdan azabı çekiyorum yetersiz miyim diyorum diğer anneler bebekleriyle oynuyor bebeklerinin gelişimi için bir sürü şey yapıyor ben yapamıyorum mesela herkesin bebeği kendi yatağında yatarken benim bebeğim sadece bizim yatağımızda yatıyor ve biz yanında yoksak asla uyumuyor bu yüzden kendime ayrı bir zaman bulamıyorum tuvalete giderken bile onuda götürüp ana kucağına koyuyorum hiçbir işimi yapamıyorum çok bunaldım ama bebeğimide çok seviyorum onun masum bakışları beni kızdığıma sinirlendiğime pişman ediyor oturup ağlıyorum 🫠