Merhaba. Yeni doğum yaptım sezaryen. Bende sizin gibi normalden çok korkuyordum sadece korkuda değil yani o kadar sancı çekebilir miyim ıkınabilir miyim vs. Yapamayacakmışım gibi geliyordu. İsteğe bağlı sezaryan oldum ama güle oynaya girmedim çünkü ameliyattanda korkuyordum. Birde o an ameliyat olurkenki andan çooook korkuyordum ama başka seçenek yoktu. Öncelikle şunu söyliyim o kadar hızlı gelişti ki, hastaneye yatıştan itibaren biri imza aldı biri önlük getirdi biri damar yolu açtı derken ameliyathaneye indirdiler. Sonra zaten hemen sedyeye alıyorlar anestezi yapıyorlar. Ben ameliyathaneye girince o kadar korktumki ağlamaya başladım. Anestezi yapılırken acı macı diyorlar spinaldi, acıdı ama öyle öldüm bittim değildi. Bacaklarım uyuşurken panikledim hissizlik hissi tuhaf ve korkutucu geldi. İğneyi yapar yapmaz hemen uyuşuyor ve hemende bacaklarını uzatıp yatırıyorlar. Sonda yapıp sonra önüne paravanı çekiyorlar. O ara eşim geldi giydirmişler. Hatta eşimle doktor aynı anda girmişler ameliyathaneye. Ben eşimi görünce tabi etrafıma çok bakmadım konuştuk biraz sakinleştim. Anestezinin ilk dakikaları kusma hissi geliyor 1-2dk, hemen sonra başıma bir ağrı saplanması geldi o da bir iki dakika sürdü. O sırada zaten ameliyat bitti olmuş doktor çocuğu gösterdi. Görünce ağrı sızı kalmadı. Sonra hemen dikmeye başlıyorlar. 5dk faln sürüyor. 25dakka içinde bitti hepsi. Sonra odaya çıkarıyorlar bitiyor. İlk ayağa kalkmakda zor olmadı ben zaten yaşayabileceğim kötü şeyleri baya araştırmıştım ama yürürken dikiş yerim yanmaya başladı 3-4 dk sonra. Yanma işini hiç duymamıştım Allahım noluyor dedim çok zorlandım o anlr hareket bile edemedim resmen nefes alamadım. Meğer yanmada oluyormuş. İlk gün yanma zorladı. Ama hep kalkıp yürümek zorundaydım. Tam ameliyattan 24saat sonra daha iyiydim ama acı oluyordu. Max 2 gün çok acı olabilir. Sonra azalıyor. Şu an 5.günüm sezaryenden sonraki yataktan kalkerken zorlanıyorum sadece eğilip yürüyorum acımadan.