pimpirikliana Başınız sağolsun, çok üzgünüm. Geçer diyemiyorum, geçmiyor da diyemiyorum. Benim için bu bir sene içinde acısı dönüştü. İlk zamanlar gibi ağlamıyorum ama her daim aklımda, kalbimde. Şu an yaptığım her şeyde onu da düşünüyorum. Onun için de yapıyorum. Kaybımın 5.ayında tekrar hamile kaldım. Çarşamba günü doğumum var, Allah yine kız evlat nasip etti çok şükür. Ama onun yeri çok ayrı bu bebeğim çok ayrı. Biraz da bu bebeğimin iyi olması için o beni benden alan yas halinden sıyrılmam gerekti. Panik ataklar yaşamaya başlamıştım, nefesim daralıyordu sürekli. Meditasyonlar, psikolog desteği ve en son psikiyatri ile antidepresan tedavisine başladım. Şu an daha sakin gibiyim. Hayat diğer sınavları da çıkarıyor karşımıza. Böyle olması gerekiyormuş diye kabullenişe geçtim. İlk aylar çok kötüydüm yalan yok. Onu çok özlüyorum.