Tecrübelerim merak edenler ve sorusu olanlar için ben sürecimi anlatayım, (ben doğuma girmeden önce tecrübeli yazıları çok aramıştım :) )
Kızlar zaten planlı oldu. Tüp bebek annesiyim. Normal doğumu riske atmak istemedim çünkü normal doğumda anneden ziyade bebek için risklerinin daha fazla olduğunu düşünüyordum. 17 haziranda 8.20 gibi ameliyathaneye aldılar giderken buz gibiydim ve aşırı titreme heyecan korku panik yaşadım ameliyathane zaten buz gibiydi. Girdiğimde belki 5 6 kişi vardı ve hepsi bişeyler sorup bi şekilde beni sakinleştirmeye çalıştılar. Önce masaya alıp bacaklarımı ikiye ayırmamı istediler ve kamburlaşmamı istediler arkamda bir kişi vardı sağımda da kolumu tutan bir kişi. Ben iğneden korkan bir olmadığım için ve 9 ay boyunca iğne kullandığım için o kuşum benim için bebek oyuncağıydı sadece sakince kalıp bekledim. Görevli önce bişey sürüyorum soğukluk hissedeceksin dedi sonrasında iğneyi soktu ve zaten ilaç dağılır dağılmaz benim ayaklarım ısınmaya başladı. Sonrasında sondayı taktılar. Sonra kafamın altında bile bişey olmadan dümdüz yatırdılar önüme önlükler atmaya başladılar bu kısma kadar zangır zangır titreşim. Çünkü korku heyecan panik hepsi birleşmişti ama ben sürekli basımdakilere soru sorup derin nefes alıp ağzımdan verdiğimde çok rahatlamıştım. Zaten o sıra doktor gelip kesmeye çoktan başlamış ki bana 30 dan geriye say dedi başımdaki kadın. Bende bişey oldu genele çevirecekler sandım hatta. 30.29.28 dedim bebeğimin ağlama sesini duydum sonra doktor yanağıma koydu öptüm. Eşimde vardı yanımda. Fotoğraflarımızı çekmişler. O esnada zaten dikişe başlanmış ben bebeği düşünürken dikiş kısmına gelince artık vücudum tamamen rahattı ne titreme kalmıştı ne bişey. Bi ara doktora ne kadar kaldı diye sordum oda bağırsaklarını yerleştiriyorum biraz midem bulanabilir dedi o esnada ciddi bi mide bulantısı yaşatıp sapsarı bi sıvı çıkartmıştım ama o çıkarttığım sıvı da beni çok rahatlatmıştı. Zaten ondan bi 10 dakika sonrada ameliyat bitti pansumanon yapılıyor geçmiş olsun dedi doktor çıktı gitti. Sonra beni odaya götürdüler hala uyusuk olduğum için en güzel anlar o anlardı ağrı yok sızı yok uyusuksun bebek odada odaya girdiğimde çok konforlu olduğunu düşündüm:) ama bi 3 4 saat sonra uyuşukluk bitince benim ciddi bir ağrım başladı dayanılacak gibi değildi ne yalan söylim. Hatta düne kadar o ağrılar bende hiç bitmedi sürekli belim ağrıdı sırtım ağrıdı ve o ağrılar ile bebeğini beslemek zorundasın tutmak zorundasın. Valla ben tutarken bile kasık bölgeme baskı olunca inliyordum. Zaten asla uyuyamadım çünkü bel ağrım çok fazla olmuştu ve asla düz yatabilmem imkansızdı. Yürümek zaten faciaydı sanki bütün organlarım yere düşüyor gibi yürüyordum. İlk 2 gün benim için gerçekten çok zordu. Bugün 3. Günüm ve artık kendim desteksiz kalkabiliyorum agrılarımın %80 gibi gitmiş durumda bebeğimi kendim alabiliyorum. Ama o ilk 2 gün bunlar benim için imkansızdı. Hatta dün gece belimin ağrısı artık üstte kürek kemiklerime kadar çıkmıştı. Acile gidip iğne yaptırdım öyle rahatladım. Bu arada ben çok araştırdım kahvesınden tut sakızına kadar herseyı denedimmyedim içtim ama bünye meselesi sanırım bana ilk 2 gün ne yaptıysam yaramamıştı. Ama bugün gerçekten kalktıgımda %80 kadar bir ağrı acı kalmamış durumu sözkonusu. Umarım daha fazla ağrı sızı çekmem ve o 2 günde kalmıştır sezeryan doğumun zorluğu. Benim sürecim bu şekilde kızlar uzun oldu biraz kusura bakmayın 🫠