Kızlar hepinize merhaba 🌸 Uzun zamandır içimde yük olan bir derdimi sizlerle paylaşmak istiyorum, belki benimle aynı durumda olan vardır…
Kızlar ben son birkaç sene içinde çok kötü olaylar yaşadım. Ama beni en çok tetikleyen şey babamın bundan 2 sene önce ani kalp krizi geçirmesi ve şekerinin 400′lere fırlamasıydı. Babaannem kalçasını kırmıştı ve hastanede yatıyordu, babam bir gün ona giderken hastane bahçesinde yığılıp kalmış. Devlet hastanesinden özel hasteneye sevk edilip apar topar anjiyo yapıldı ve kalpteki ana damarların (5-6 tane ana damar varmış) hepsinin tıkalı olduğunu, en açık damarın %90 oranında açık olduğunu ve eğer ameliyat (baypas) yapılırsa masada kalacağını, ameliyat olmazsa da çok kısa bir ömrünün kaldığını, şekerinin 400 küsürlere çıkıp şeker komasına girdiğini öğrendik… Doktor aynen böyle söyledi ve o an bana inme indi. Kısmi felç geçirdim diyebiliriz ellerim kaskası kesildi, düğümlendi, açılmadı beni de sedyeyle götürdüler… Günde 12 tane ilaç içmeye başlamıştı, beti benzi sapsarıydı ben bu yüzden babam mürvetimi göremez diye nişanımı öne çekip köyde aile arasında apar topar yapmak zorunda kaldım… Akabinde 1 sene sonra babaannemi kaybettik… Kalçasını kırdığından beri zaten iyi değildi 80 küsür yaşındaydı artık yatağa bağlı haldeydi. Düğünümü, torununu göremedi. Babam yine kalp krizi geçirecek diye çok korktuk. Ve yine aynı sene içinde babaannemin arkasından 2 amcam vefat etti. Biri merdivenlerden düşerek vefat etmiş adam saatler sonra bulunmuş falan… Ben evlendikten sonra can dostumuz 4 senelik yoldaşımız kuşumuz vefat etti… Ben ailemin tek çocuğuyum ben evlendikten sonra kuşumuz ailemin çocuğu gibi olmuştu herkesle yemek yerdi konuşurdu muhabbet ederdi… O da sapasağlam bir kuştu öldüğü gün onu görmeye gitmiştim her zamanki gibiydi birkaç saat sonra onun da ölüm haberini aldım, ailecek mahvolduk. Peşpeşe ani kayıplar ve acı olaylar yaşadım. Keza İzmir’de yaşadığım için büyük depremi de gördüm ( o an evde tektim ), ne yazık ki tüm dünya ülkeleri gibi ülkemizde de hoş olmayan olaylar meydana geliyor; kazalar, cinayetler, tecavüzler, ihmaller sonucu ölümler gibi…
Kızlar artık akşam belli bir saatten sonra telefon çalınca korkar oldum çünkü ben hiçbir hayırlı haberi gece almadım… Hiçbir hayırlı haberi sabaha karşı almadım… Geceleri sanki telefonum çalacak ve bana acı bir haber gelecek gibi hissediyorum. Mesela annem vardiyalı çalışan birisi, gece vardiyasındayken korkuyorum ya yolda başına bir iş gelirse diye… Babam şoför mesela korkuyorum ya trafik kazası geçirirse diye… Hamileyim 15.haftama giriyorum ya doğumda ölürsem bebeğimi göremezsem diye korkuyorum… Geceleri yatakta hep bunları düşünüyorum bazı geceler eşimden gizli ağlayarak yatıyorum 😭 Küçükken, ergenken dünya hep toz pembeydi hatta ölümler bile bu kadar acı değildi… Büyüyünce hayatın sillesini mi yedik, tecrübe sahibi mi olduk yoksa? Lütfen psikolojik destek al demeyin çünkü bu yaşadığım durum benim hayatımı tamamen etkileyip beni eve kapatan, insanlardan ve kendimden koparan, beni uyuşturan bir şey değil… Ama yine de her gün aklımın bir köşesinden mutlaka geçiyor..,