28 Mayıs’ta tam 37 haftalıkken sabah bir anda suyum geldi, 13 hazirana sezaryen günü almıştık ama suyunun gelmesiyle ani bir şekilde doğuma aldılar ve o hafta kendi doktorum yoktu başka bir doktor yaptı sezaryeni. Çok korkmuştum ameliyata girdiğimde midem bulandı tansiyonum düştü ben asla dayanamam bayılırım diye düşünüyordum ama çok şükür bir şey olmadı bebeğimin sesini duyduğumda yanağıma getirdikleri an mucizeyi yaşadım. Hatta bende çikolata kisti vardı iki tane ve sezaryen esnasında biri patlayınca doktor ikisini de almış. Öncelikle şunu belirteyim anestezi için yaptıkları iğne gerçekten acıtmıyor, damar yolu daha çok acıtıyor öyle tarif edebilirim yani. Ameliyattan sonra odaya alındığımda 3 saat filan ayaklarımı hissetmedim, evet çok sancım vardı ama dayanılmayacak kadar değildi. İlk ayağa kalktığımda yardımcı olan hemşire o kadar iyiydi ki beni çok motive etti ve düşündüğüm kadar zorlanmadım. Çok acıtmasına rağmen sürekli yürüyüş yaptım yürüdükçe kendimi toparladığımı fark ettim. İkinci gün eve gittiğimde duş aldım üçüncü gün kendi kendime kalkmaya başladım çok şükür. Bugün tam bir hafta oldu ve her şey yolunda. Anlayacağınız sezaryen doğum, belden vurulan iğne, ilk yürüme vs hepsi gözümüzde büyüttüğümüz kadar imkansız değildi. Buraya hep bunu yazmayı bekledim, ben motive olmak için pozitif hikayeleri okuyordum şimdi motive etme sırası bende ☺️ inşallah hepiniz bebeğinizi sağlıkla kucağınıza alırsınız 🩷🙏