Şimdiye kadar hep pozitif normal doğum hikayeleri okuyup asla sezaryan olmak istemedim.son haftaya kadar 40+0 a kadar erkek bebeğim dönmediği için nst de sancım çıkmadığı için doktorumla bu karara vardık .Ameliyat günüm de sabah 7.30 da hastaneye giriş yaptık 8 de ameliyat için hazırlanmam gerektiğini söylediler .Nst , tansiyon ölçümü genel bilgiler alındı ameliyathane önlüğü giydim ve bi sedyeyle beni almaya odaya geldiler .aile vedalaşması duygusal sahneler yaşandı asansöre bindik .🥲Ameliyathane de doktorum geldi biraz korkuyordum ilk operasyonum olacağı için sakinleştirmek için ellerimi tuttu sedye de anestezi ekibi oturttu ve spinal olacağımdan belden aşağı uyuşması için iğne vuruldu .beni kambur şeklinde oturttular o şekilde yapıldı ve hiç acımadı gevşek olmak önemli .sonra hemşireler ve doktorum sedyeye uzandırdı artık bacaklarım karıncalı hissediyorum sadece .Bacakları ayırıp sondayı taktılar acısızdı .sonra herkes başladı ve ameliyat için hazırlardı .bi kaç bişey sordu hemşire beni oyalamak için sadece çekiştirmeleri hissettiğim için acısız oda dokunuyor gbi bi baktım bebeğimi yanağıma getiriyorlar 🥲😭Dünyanın en güzel anı olabilir .Ağlamalı kavuşmadan sonra hemşireden rica etmiştim resimlerimizi almış ilk buluşmamızın .sonra bebeği aldılar yukarı odaya beni diktiler hissim yine yoktu bi titreme geldi odaya çıkınca .Ailem beni bekliyordu ilk kalkış da 6 saat sonra narkoz geçince kalktık zordu ama öyle dayanıyor insan bol yürüyüş yapmak lazım zor ama bence ben o kadar nazlıyım ben bile dayandıysam herkes yapar hiç üzülmedim aksine iyi ki sezaryan olmuşım dedim valla .Sormak istediğiniz şeyler varsa cevaplarım güzel anneler ♥️♥️