39 haftaydım iri bebek tanısı ve su azalmasından dolayı sezaryene alındım. Bebek 4200 demişlerdi ama 3600 olarak doğdu. Spiral anestezi oldum iğneden aşırı korkarım normalde ama cidden acıtmadı hiç ben ameliyat sırasında ful ağladım bilmiyorum neden içimden hep ağlamak geldi 15 dk sonra bebeğimi yanağıma koydular sonra benim dikim işlerim devam etti ben çok korkuyordum ama inkar edemicem bitti mi bitti mi diye hep sordum. Sonra odaya alındım. Kimsenin aklını karıştırmak istemem herkesin acı eşiği farklıdır ama ben ölmek istedim. Bana göre ölüm gibi bişeydi kimse ölmedi ama ben öyle hissettim karnıma bastırdıkları an hala aklıma geldikçe ürperiyorum. Çıktıktan ilk 4-5 saat böyle geçirdim yatak kenarlarını sıkmaktan kas yaptım. Sonra zamanla azaldı 6 saat sonunda yürümeye başladım düşündüğüm kadar zorlanmadım o konuda. İki tur attım şükür daha iyiyim. Emziriyorum ama daha sütüm gelmiyor mama almamızı söylediler enjektörle içirdik rahatça uyudu aç olduğu için uyumuyormuş kızçem karnı doyunca uyudu ilerleyen günlerde sütümün gelmesini temenni ediyorum . İlk gebelikti değişik bir tecrübe oldu benim için ilk saatleri atlatmak zordu sonrası halloldu. Dediğim gibi herkesin acı eşiği farklı benim canım çok tatlıdır kaş aldırırken bile ağlarım. Hepimizin hakkında hayırlısı olsun.