cylnmy canım Hatay da 6 şubatı yaşamış biri olarak yazıyorum. Benim de anksiyetem vardı. Elim ayağım sürekli titriyor nefes alamıyordum. Kaygılara boğuluyordum.
İnsan bir filmin içinde miyim, şu an ben ne yaşıyorum diye düşünüyor. Çok iyi anlıyorum.
Hala hayattasın, eşin yanında, sevdiklerin iyi. Bebeğin senin bedeninde, güvende. Küçük bir bebeğe arabada bakmak çok daha zor. Ama seninki güvende.
Yemek yese bile insanda sürekli bir açlık hissi oluyor. Yaşama içgüdüsü galiba. Aç hissettikçe ye. Korkudan sık tuvalate gitmek isteyeceksin, normal. Çekinme git.
Çok şükür yıkım olmadı. Herkes iyi. Bolca dua et ve Allah a sığın. Allah ne derse o olacak. Kimsenin gücü ne yeri böylesine sallamaya yeter ne de sallananı durdurmaya..
Bebeğini günbegün büyüten Allah elbet seni ve bebeğini görüyor. Biraz sükunet ve teslimiyet…
Geçecek, emin ol. Acı yarıştırmak gibi olmasın ama günlerce kuru tahtaların üstünde yatıp bir çoraba bile muhtaç kaldık. Yardımlar ilk günler ulaşmadı. Ama çok şükür yıkım yok, can kaybı yok. Her şey düzelecek hem de daha kısa zamanda :)