Herkese merhaba. Burda iyi şeyler yazmayı çok isterdim ama maalesef bu çok da pozitif bir hikaye değil. Çünkü bu fragmanı verselerdi sezeryan olmayı seçerdim. Cuma günü tam 41 haftasında öğlen 12-1 de yatışım yapıldı üniversitede. 0 cm açıklık sadece yumuşama var dediler ve hemen suni sancı vermeye başladılar. Bir kaç saat sonra 2 cm e ulaştım bu esnada pilates topu squat ile karşıladım. Dayanması imkansız değildi. Saatler ilerledikce tabi ki daha zorlaşıyor . Benim sıkıntım sancılarımın beni hiç dinlendirmemesi oldu. Gece saat 2 de 5-6 cm olduğunu hatırlıyorum. Tabi ki artık dayanamıyordum duş almak bile iyi gelmiyordu ve beni sezeryana alın dememe rağmen üni olduğu için almadılar. Burdan çıksan da hiçbir hastane seni kabuk etmez dediler her şeyi gözden çıkarmıştık. Sabah saat 4 te 8 cm dediler ve sabah saat 8 kadar bu çok çok az ilerledi. Doktorun yanına gittim muayene etti bebek inemiyor baş geliş ama pozisyon kötü muhtemelen birazdan seni sezeryana alacağız dedi. Ben o kadar çok sancı çektim ki kızlar o masada ne kadar ağladım nasıl oldu inanın cümleleri toparlayamiyorum. O kadar dayanmısım tum gece hastaneyi bagirtilarimdan uyutmadim . Annem dışarda olmasına rağmen bagirtilarimdan ve cigliklarimdan duramiyordu ki doğumhane ile arasında bir sürü kapı bir sürü mesafe var.. tüm bunların üstüne sezeryan demesi mahvetti beni. Ebe öncesinde odaya geldiğinde ikinmayi göstermişti. Doktor da bana muayene esnasında ıkın bakalım dedi ve olanca gücümle ıkındım. Doktor ıkınman çok kuvvetli biraz daha bekleyeceğim dedi ve üç saat boyunca nst bağlıyken sancı karşılamada ıkınma çalışması yaptım ve biraz daha ilerlettim. Beni çatala aldılar falan kestiler diktiler . Bebek kakasını yapmis ama baya yapmıştı. Cuma girdim bugün çıktım hastaneden. Şu an yürürken ve otururken zorlanıyorum. Bu kadar sancı ve sıklık asla bir insanın kendi sancısı gibi değildir bir daha olsa asla yani. İnşallah sizlerin doğumu güzel geçer ve sağlıklı bebisleriniz olur sevgili anneler 🌸💙