Kızlar bu kadar kolay olacağını bilmiyordum.Doğumdan çok korkuyordum tercihim sezeryandan yana oldu.Doğum hikayeme başlıyorum 😇Ben 37+6 da kontrol için gitmiştim hastahaneye nst ye girdim sancım çıktı ve açılmam da vardı.Ben daha ne olduğunu anlayamadan doğuma alıyoruz seni dedi eşim ve ben şok çünkü doktorum 39. Haftaya kadar bekleme taraftarıydı hiç beklemiyorduk böyle birşeyi çünkü ne ağrım ne sancım vardı yani ben hissetmiyordum.Sonra beni hemen hazırlamaya başladılar ben panikledim biraz.Sonra ameliyat önlüğünü falan giydim en korktuğum şey sonda takılması mevzusuydu inanın sinek ısırığı kadar bir acıymış o kadar sonda takıldıktan sonra eşimle görüşmem işin ameliyathanenin kapısına çıkardılar beni görüştük konuştuk ameliyathaneye girdik.Belden uyusturmada da aynı şekilde sinek ısırığı gibi bir acıydı inanın doğumun bu kadar kolay ilerlemesi beni şaşırtıyordu orada bile.Doktorum hemşirelere hazır mısınız arkadaşlar diye sordu bende bir panik hayır ben hazır değilim diye bağırdım baya güldüler bana.Gözlerimi kapatmışım bir ara o arada doktorum bana diyor ki gözlerini aç bi açtım gözlerimi kızım bana bakıyor o an annelik hissi içimi öyle güzel katladı sakinleştim ki gözüm ondaydı.Beni zorlayan şey bebek çıktıktan sonrası oldu bi mide bulantısı oldu o kadar doktorum çok sakindi şarkı söylüyordu oda rahatlattı beni (doktor seçimi çok önemli bu aşamada)Sonra odaya çıkardılar beni göbeğe bastırma olayı da korktuğum kadar değilmiş hafif bir ağrı o kadar.Gelelim yürüme mevzusuna ondada kendime telkinlerde bulundum psıkolojikmen bırakmadım kendimi bunu yapınca rahatlayacaksın dedim hep ve var gücümle kalktım ayağa bas dönmesi bulantı oldu ama paniklemeden direk karşıya baktım doktorum istersen oturtabilirim ilkten zorlama dedi hayır dedim yürüyeceğim ve yürüdüm sonrası zaten inanın çok çok kolay oluyor.Sürekli yürüdüm yürüdükçe gaz çıkarmam da çok kolay oldu.Şuan bebeğim 13 günlük oldu biz uyumlandık birbirimize alıştık.Gece uykusuzlukları zorluyor ama bunuda yine kendime telkinler vererek geçici olduğunu bilerek birdaha bu zamanları yaşamayacak oldugımu bilerek tadını çıkarıyorum.Kızım iyi olsun da uykusuzluk ağrılar herşey anlamını yitiriyor.Uykusuzluk bile mutlu ediyor beni.Lohusalık psıkolijisi var bu gerçek bunuda arastrdım hep doğum yapmadan önce neler yaşandığını öğrendim aynı şekilde bu hisleri her doğum yapan annelerin yaşadığını bilerek düşündüğüm için normal karşılıyorum.Ağlamak geliyorsa içimden oturup ağlıyorum ama bunu kimseden saklamıyorum eşime sarılıp ağlıyorum onun konuşması sarılması bana çok iyi geliyor.Hepimiz yaşıyoruz bizden sonrakilerde yaşayacak sadece biraz zaman ve sabırla çok güzel günlere yürüyoruz.Bugünler bitecek bir bakmışız bu günler geçmiş yavrumuzun elinden tutup oyunlar oynayıp parklarda koşup eğleniyor olacağız.Benim hikayem böyle tüm doğum yapacak annelere sesleniyorum,korkmayın endişe etmeyin hayatınızın en özel anlarını yaşıyorsunuz doğum ve sonrasında.Hepinize kolay doğumlar diliyorum.🙏🙏