Elbette vardır. Ama suan ben karmakarışığım.
Ben oğlum 2 yasina geldikten sonra tekrr ederim derken bi türlü edemedim. Tuvaleti ogrensin konusmayi öğrensin derken. 5 yasina geldi. 4 yasinda iken özel bi çocuk olduğunu öğrendim.
Tahmin edersinizki ilk basta bunu kabullenmek cok zor oldu cok gozyasi döktum. Kimse evladinda küçücük bi toz olsun bile istemez.
Tuvalet hala ogrenmedi. Konuşuyor ama mantikli degil. Zeka olarak yasitlarindan 2 3 sene geride.
Simdi ikinciye hamileyim 5 haftalik.
Esimle ortak konuşmalarımız da 7 8 yasina kadar olmasin gibiydi tabi daha cok esimin dusuncesi buydu. Ben kardeşi olsu sevsin kendini evde yanliz hissetmesin. Bugunde zor yarinda zor oyle böyle bakarım diyordum. Ayrica bende pcos var ilkte tedavi ile hamile kalmiştim oyle dusunerek olursa olur olmazsa olmaz zaten kolay olmuyor diye korunmadikta. Bi anda hamile kaldim cok sevindim cokta sasirdim tedavi olmadan kalmama.
Ama 1 hafta gecti öğreneli. Benim içimi korku aldi. Surekli kendimi aglarkwn buluyorum. Daha 1 senedir egitim gören ilgiyi cok bekleyen oglumun hakkini almışim gibi hissediyorum. Yetemicem yarim birakicam sanki gibi.