1 seneye yakın bebek denemem olmuştu sonunda hamile kaldım pcos vardı bebeğim öyle geç geldi ki bana geç döllenme olmuş hcg ile öğrendiğimde 46 değerle öğrendim adetimin üzerinden 10 gün geçmişti çok mutluydum onu kaybetmek hiç istemiyordum ilk kontrol için kadın doğuma gittim normal bir hastane doktor bakıp bana sol yumurtalığıma yerleştiğini söyledi yani dış gebelik dedi öyle bir hayal kırıklığıydı ki dışarı çıkar çıkmaz ağlamaya başladım kan ver kürtaj yapıcaz dedi kanı verdim dışarı çıktım oturdum ağlıyorum hastanenin önünde kimi arayacağımı şaşırdım eşimi aradım yanıma gelmesini istedim yaşadığım en zor günlerden biriydi hcg 200 küsürdü kan verdiğimde değerime bakacaktım çok güvendiğim bir doktorumu aradım ve size çok güveniyorum ne olur sizde bakın dedim beni araştırma hastanesine çağırdı ve detaylıca baktı hiç umudum yoktu bitti dedim o artık yok 10 kişi geldi başıma ameliyat kağıtlarını imzaladım yatışım yapıldı yanımda yemek yiyen hasta yakını diğer yanımda perde çekiliydi bir hasta daha vardı ses geliyordu ordan “kızım yavrum güzel kızım bebeğim “ bebeğini seviyor sandım ve bebeğini kaybetmek üzere olan bir anneye öyle dokunurdu ki bu sözler çok üzüldüm resmen yanımda bebeğini öyle şevkatli seviyordu ki düşük yapacak kişinin yanına yeni doğum yapmış biri yatırılır mı diye çok kızdım ve doktorum geldi içeri dedi ki yüksek ihtimal normal gebelik dedi… o mutluluğum o umudumun tekrar yeşermesi kollarımın delik deşik olmasını herşeyi bana unutturdu ve açlığımı tabi..doktorum gittikten sonra perdeyi açtılar ve ne göreyim yanımda yatan kişi down sendromlu ve ağır bir hastaymış 😔 yeni doğum yapmış biri değilmiş bebeğim güzel kızım diye sevdiği dünyalar güzeli bir genç kızmış “umarım iyileşmiştir 💜” o gün ne kadar ön yargılıyım diye kendime kızdım ama bebeğimin benimle varolmasına çok mutluydum kızım içerde uyuyor şükürler olsun çok şükür 🫶🏻buraya kadar okuyan herkese teşekkür ederim ♥️🙏🏻