feynnur seni kısmen anlıyorum. Ben de ailemle görüşmüyorum. annem her ne kadar arkamda dursa da onunla da görüşemiyoruz. İstediğim zaman bir şey sormak için bile arayamıyorum. Böyle zamanlarda maalesef ki şununla teselli buluyorum. Annemin ne annesi ne babası vardı ve çok zorluk çekti. Benimki ise var ama yok. Demekki kaderimde bu varmış. Çocuğuma ise elimden geleni yapacağım. Mükemmel olamam insanım. Yemesi, içmesi, giyinmesi, temizliği tabiki ihtiyaç ve önemli. Üstesinden dört dörtlük gelebilir miyim bilemem. Ama biz ne marka bez taktıklarını kaç defa annemin beni yıkadığını, kaç yaşına kadar emzirdiğini ne hatırlıyorum ne de bu bilgi umrumda. Umrumda olan bana olan sevgisi, sabrı, oynadığı oyunlar bana öğrettikleri. En çok da güzelce öğüt vermesi. Çocuğun ihtiyaçları bir şekilde hallolur. O nasıl dünyanın acemisiyse ben de annelikte acemiyim. Ama benim odaklandığım şey sakin kalmak, çok sevmek, konuşmak, ilgilenmek, her an sadece onun kalbine dokunmak. İhtiyaçlar teferruat. Eminim çok güzel bir anne olacaksın. olacapız. Çünkü kendi hayatlarımızdan çıkardığımız çok ders var. Ben hep sakin, panik olmayan, dengeli davranan bir annem olsun istedim. Korksam da üzülsem de ağlasam da sevinsem de kollarında dengeleneyim derdim. Böyle bir anne olmak için çabalayacağım. Sen de kendine sor. Benim için önemli olan ne? Nasıl bir anne olmak istiyorum. Çocuğum kaç oyuncağı olduğunu bilmeyecek ama benim ona olan tavrım ömrü boyunca sırtında ve kalbinde olacak. Bazen bazı şeyleri değiştiremiyorsak penceremizi değiştirip başka yere bakmak lazım sanırım