Herkese merhaba ,burda çok doğum hikayesi okudum.Kendi doğumumun bu kadar zor geçeceğini asla tahmin etmezdim.Hassas olanlar okumasın lütfen.Akşam altı gibi egzersiz yaparken suyum geldi ,39+0 da.Doktorumuzun bilgisiyle evde duşumu vs aldım eşyalarımı da alıp hastaneye geçtim.Kendi sancım gelmedi.21:00 da hap olarak suni sancı başladılar üç doz olarak verdiler.Ağrı eşiğim çok yüksek olduğu için hiç sancı hissetmedim.Sancılar gece 01:30 da iki dakikada bir gelmeye başladı.O sancıları hissettim.Ama nst de sancım çıkmıyordu.O kadar güçlüydü ki sancıları belime vuruyordu.Doğru nefes egzersizleriyle karşıladım sancıları.Hiç bağırmadım çok rahattım.Bu arada hem doktorum hem ebe devamlı alttan muayene yaptılar.Bebek kanala girmemişti.Serviksimi tutup aşağı çekmeye çalışıyorlardı.Ölüm gibi bir acıydı hayatım boyunca unutamam sanırım.Sabaha kadar pilates topu üstünde egzersiz yaptım ,squat yaptım.En son sabah 09:00 da halim kalmamıştı.Bebek hareketleri yavaşladı kahvaltı yap dediler ama kolumu kaldıramıyordum.Annem yedirdi.Nöbete yeni gelen ebe sancı çekişimi gördü,sıklığını sordu.Nst yanlış bağlanmıştır senin sancın var dedi.bir düzeltti 20 görünen sancı 98 lerde.Meğer ebe sabaha kadar nst yi yanlış bağlamış.Sancım yok zannedip hem damardan hem de hap olarak suni sancı aldım saatlerce.O yırtıcı sancıları sesim çıkmadan karşıladım.Açıklığım zar zor 3 cm oldu 15 saatin sonunda.Sonra acil sezaryene alındım.Sezaryene girerken kolumu kaldırmaya halim yoktu.Öleceğimi hissettim.Sezaryende kusmaya başladım,tansiyonum düştü.bebeği çıkarıp ben kusarken kucağıma koydular ama ben bebekten tiksindim.Canım o kadar çok yanıyordu ki,sadece uyumak istiyordum.bebeği giydirip yanıma koydular.temas etmek istemedim.kusuyordum ,doktorun ellerini içimde hissediyordum.tükenmiştim.Bebeği götürün yanımdan istemiyorum verin gitsin aileme dedim.Dikişlerim atılırken uyumuşum.Doktorum ,Instagram adresimi sormak için uyandırdı.Tüm ailem kapıda beni bekliyormuş ama ben sadece eşimi gördüm.Odaya çıkınca karnıma bastırmışlar,5-6 serum takılmış hiçbirini hatırlamıyorum.Bir saat uyumuşum ,sonra bebeği emzirmişim.Kendime geldiğimde bebeğimi görmek istemiyordum.Normalde kimsenin kucağına vermem falan diyordum.Doğum sonrası oda çok kalabalıktı bebek elden eleydi ama hiç umrumda olmadı.Emzirmek görmek istemiyordum tiksiniyordum.Sadece uyumak istedim.Gece göğsümün altına ve sırtıma o kadar ölümcül bir ağrı sağlandı ki kalp krizi geçiriyorum sandım.Doğumda bile bağırmayan ben çığlık çığlığa kaldım.Gaz sancısı dediler.yürümen lazım bol bol dediler.hastane koridorunda eşimle ağlaya ağlaya yürüdüm.ben ne zaman uyuyacağım diyordum.Doğum sonrası beş gün lavoboya çıkamadım .bu sebepten uzanamıyordum.uzanında artıyordu ağrı,deli dana gibi oldum.gecem gündüzüm birbirine girdi akli dengemi kaybettim sanki acıdan.Sonra acile kaldırılacak kadar kötüleştim.Normal lavman fayda etmedi,yüksek lavmanla bağırsaklarımı yıkadılar.sonra evde hoşaf içtim .hoşaf mutlaka yanına alsın sezaryen olacaklar.Bebeğimi de emzirdikçe benimsedim.Sonra çok üzüldüm.ten tene temas yapmadığım için,topuk kanından geldiğinde ağladığı halde kucağıma alıp sakinleştirmediğim için.sadece beni tanıyıp bana ihtiyacı vardı ama ben onu reddettim.geceleri yaşadıklarım aklıma geldikçe ağlıyorum .Bir sürü para verdim özel hastaneye ama yaşadıklarım korkunçtu,devlet hastanesinde doğum yapsam bundan çok daha iyi olurdu.Eve gelince de kayınvalidemden çektim.Şimdi annem yanımda ,ben rahatım bebeğimle iyiyiz ,çok şükür hepsi bitti🤍