Kuzeyim08
Ahlaki değerlerim ve dini inancım boyutunda ne düşümdüğümü ve yaşadığımı paylaşmak isterim.
6 yaşında oğlum var. 4,5 5 yıl gayet doğal bir şekilde korunduk. Sonra ikinci bir bebek istedik. Ama ikiz kızlarım oldu🙂 şuan 17 aylıklar. Ve ben 10 haftalık hamileyim… eşimde bende, 4.bir bebek için maddi manevi ruhende bedenende hazır hissetmiyorken ve istemiyorken bu haberle haftalar önce dünyam tersine döndü.
Kızlarım çok küçük , eğitimi, hastalığı, bir çok ihtiyaçları maddi manevi var diye düşündüp durduk. Bedenende kalbende istemiyordum hamile olmayı. Şuandada öyleyim isteyerek yaşamıyorum bu durumu. Ama biliyor musunuz, geleceği böyle derinlemesine düşünmek kaygıdan başka bir şey getirmiyor. Kızınızın geleceğini düşünün ne kadar rahat hşssedersiniz ki? Çok değil. Çünkü orası bir belirsizlik 🥲
Ben bunları sizi vazgeçirmek için yazmıyorum demeyeceğim. Kendim vazgçetim, evet çoook zorlanacağım, maddi manevi. Ama çocuklarım 10 yaşına geldiğinde ay annem bizi adidastan giydirmiyordu 3 yaşındayken demek yerine, kalabalık soframız olurdu, pikniklere giderdik annemle babam sevgisini hep eşit hissettirdi diyecekler inşaallah. Ben nasıl vazgeçtim onuda söyleyeyim, isteğiyle bebeğini aldıranların yazılarını okudum. Kimse pişman değilim dememiş, en azından benim gördüklerim. Diyen varsa bile ben vicdanen pişman olurdum. Sınırsız korku ve kaygı satın almak isterseniz gidin elbette kürtaja.. bunu yaptığım için mi böyle oldu? Şundan dolayı böyle olur mu? Gibi gibi…
İnanın, kucağımıza aldıktan sonra “iyiki”miz olacak. Bunu şuan bu gebeliği yaşamak istemeyen birisi olarak söylüyorum.
Bu yazdıklarımdan dolayı linçlemeye çalışacak olanlar olursada, sonuna kadar yazdığım her cümlemin arkasındayım. Münakaşaya girmek istemiyorum kimseyle.