Cümlelerime şu kelimelerle başlamak istiyorum. “Her şey kafada bitiyor” Canım anne adaylarım, hamile ve doğumu bekleyen annelerim🥲 bu benim ilk doğumum ve burada hem iyi hem kötü çok fazla gönderi okuduk. Bu gönderi benim gibi ne olacağını hiç bilmeyenlerimiz için🫶🏼. Perşembe günü planlı sezaryen için hastanenin yolunu tuttuk. Sabah 9 gibi ameliyata hazırlandım( bu saçma detayları hızlıca geçeceğim) ameliyata inmeden sonda takıldı. Bu işlemi bacaklarım uyuştuktan sonra yapamaz mıyız diye sordum aşağıda yani ameliyat ekibinde erkekler var rahat edemeyebilirsin dediler ve bence haklıydılar. Odada takıldı, canım bir tık yandı ama anlıktı. Ameliyata indim heyecandan bacaklarım titriyordu o anda odağımı dağıtmak için ekiple konuşmaya başladım. Sırtımdan iğne vurulurken asssla ağrımadı acımadı. Ayaklarım önce ısınmaya başladı sonra hemen uyuştu. Doktorum geldi. Onunla hamileliğim hakkında sohbet ediyorken, sana bir şey göstereceğim dedi. Önce bir ağlama sesi duyuldu sonra yavrumu gördüm. Bütün dünya o anda durdu. Yanağıma koydular ve ağlaması azalınca Allahımın nasıl bir bağ ile bizi evlatlarımıza bağladığına bir kez daha şahit oldum. O andan sonrası veya öncesinin hiçbir önemi yoktu. Ameliyatım bitti. Odaya çıktık. Uyuşukluk giderken ağrılarım başladı. Ağrılarımın olduğunu düşünmemeye çalıştım ve tek isteğim hemen ayaklanıp yürümekti. Bakın bu kısım çok önemli. Ne kadar çok yürürseniz o kadar çabuk iyileşeceksiniz. Doğum yaptığımın gecesinde kalkıp çocuğumum altını değiştirdim. Bunu şanslı olduğum için yada ağrım olmadığı için değil, iyileşmeye çoook istekli olduğum için yaptım. En önemli iki kural bol yürüyüş ve bolll su içmek! Size vereceğim enn önemli naçizane tavsiyem budur. Rabbim herkesi kolay geçitlerden geçirsin. Yavrularımızı bizlere bağışlasın. Sağlıkla kalın🐣🐣🐣🐣