Gebelik kolestazı yüzünden 37.haftada doğurmam gereken bebişimize nasıl olacak nasıl edecek derken çok şükür kavuştuk. Sezeryan olmam gerekti bebiş hep makat gelişti eğer dönseydi suniyle deneyecektim ama nasip olmadı. Spinal anestezi tercih ettim,ameliyathaneye girdiğimde zangır zangır titriyordum hem soğuktan hem de anestezinin etkisiyle. Bir ara kulaklarım zonkladı midem felaket bulandı sanırım tansiyonum oynamış hemen bi serum yaptılar etki etti. Karnıma bastırdıklarını ve çekiştirmeleri hissettim bebek 5dk içinde çıktı o ilk görüşün hissiyatını anlatmam mümkün değil harika ötesiydi :)) bebeğimle aynı anda çıktık odamıza çok şükür her şey yolunda gitti evimize 2.günün sonunda geldik. Size tavsiyem kötü hikayelere odaklanmayın, herkesin acı eşiği farklı unutmayın. Yok karnıma kötü bastırdılar hayatım karardı yok ilk yürüyüş kabus gibiydi hatırlamak bile istemiyorum diyenleri bende okudum ve gerçekten hepsinden ayrı ayrı korkuyordum. Karnıma ameliyatta zaten bastırdılar sonra odama geldim uyuşukken yine bastırdılar ama sıfır hissiyat. Sonra uyuşukluğum biraz geçtikten sonra tekrarlandı onu hissettim ve canımı acıttı ama asla ahh bile dedirtmeyen bir acıydı. İlk ayağa kalkışta çok iyiydi hiç tüm organlarım kayıyormuş gibi falan da olmadı biraz ağrı hissettim normal olarak hemşireler 2-3 adım attırdıktan sonra bırakabilirsiniz dedim ve kendim yürüdüm. Hastanede o kadar ayaktaydım ki hemşireler hiç sezeryanlı değil gibi konuşmuşlar kadın doğum doktorum nazar edecekler sana bak seni konuşuyorlar dedi 😅 kendinizi bırakmayın güçlü olduğunuza inanın bebişe kavuşunca sadece ona odaklanıyorsunuz ve acılarınızı hissetmiyorsunuz bile. Sağlıcakla gelsin tüm bebikolar ❤️