Herkese merhabalar,
Bende sizinle sezaryen hikayemi paylaşmak istiyorum. Şuan bu yazıyı yatak odam mis gibi bebek kokusuyla doluyken yazıyorum. Her neyse analık duygularım hep kabarık 🥹🤣 3 Mart günü her zamanki gibi gece sürekli tuvalete kalkıyordum. Eşimle beraber film izleyelim dedik. Saat 12yi geçmişti 4 marta girmiştik ve saat 02:30du. Hem leblebi yiyordum hemde film izliyordum. Eşim uyuduktan sonra son kez bir tuvalete gitme ihtiyacı hissettim, wcdeyken içim bir pıt sesi oldu patlama gibi. Anüsümde hissettim anlam veremedim ve korktum sonra gözüm iç çamaşırıma ilişti. Bir baktım ki kan ! Beynimden aşağı kaynar sular döküldü. Hem kan hem su gibi bir ıslaklık vardı. Hamileliğim sorunsuz geçtiği için bir anda kan görmek anksiyete yaşamamı sağladı. Ne yapcağımı şaşırdım ve ağlamalı bir ses tonuyla tuvaletten yarı çıplak vaziyette Anne diyerek içeriye geçtim. Haftam 37+6 olmuştu ve doğum için annem artık bize kalmaya gelmişti. Eşim ben içeriye yarı çıplak ağlamaklı giderken uyku sersemi korktu. Acil apar topar hazır olan bavullarımızı, eşyalarımızı ayarladık ve hastaneye gittik. Hemen beni doğumhaneye aldılar ve açıklığıma bakmak istediler. 2 cm açılmam vardı. Açılmama parmak ile baktıktan sonra elini çektiklerinde içimden aşırı derece her seferinde su akıyordu. Su bulanıkmış ve bebeğim anne karnında kakasını yapmıştı. Benim aklımda 2 soru vardı. Saat 03.30 Kendi doktorum doğumuma gelecek miydi ? Bir de 02.30da leblebi yedim sezaryen için açlık sürem uygun değil miydi ?
Her neye Beni nstye bağladılar çocuğun kalp atışı iyiydi. Doktora açlık durumumu söylediğimde zaten sizi acil alırlar 5-6 saat bekleyemezsiniz dediler bebek kakasını yaptığı için. Sonda takmak için sonrasında bir hemşire geldi. Ben ameliyatta uyuşukken istemiştim ama hemşire yapmak zorunda olduğunu ameliyathaneye onun giremeyeceğini söyledi. Sonda olayı biraz kötüydü. Dayanılmayacak gibi değildi ama gerçekten çok kötüydü. Ayrıca hem çok çişim vardı hemde suyumds geldiğinde aşırı işeme hali hissim vardı. Hemşireler asla ıkınmamam gerektiğini söylemişti. Bende çişimi tutar hissiyatlıyla yatıyordum. Aslında sonda torbası doluyordu ama nedense ben hala aşırı çiş tutma hissiyle rahatsızdım. Neyse Kan tetkikleri falan derken beni ameliyathaneye götürüyorlardı. Eşim, annem , kayınvalidemler herkes ordaydı. Ben ameliyathane kapısından girine kadar ağlamamıştım ama tutamadım sonra kendimi. Bacaklarım tir tir tam anlamıyla titriyordu. Ameliyattan da korkuyordum çünkü hiç ameliyat olmamıştım ve bebekken kalbim 2.5 cm delik ile doğmuş olup kapanmıştı. Bir yan etki vs olmasından korkuyordum. Ameliyathaneye girince üzerimdeki kıyafeti çıkartıp üstüme sıcak bir bez örttüler. Anestezi uzmanı gelip sedyede oturmamı, bacaklarımı aşağı sarkıtmamı ve omuzlarımı düşürmemi istedi. Yapıyordum fakat bacaklarım tir tir titriyordu. Uyuşukluğun sağlanması 7-8 dk sürmüştür benim tahminim. Gerçekten hiç acımadı. Damar yolu daha çok acıtıyor yazılarını hep okumuştum inandırıcı gelmiyordu ama erçekten de öyleydi. Sinek ısırığı acısını koluma yapsam o bile daha acı vericiydi. Bacağıma anlık bi elektrik çarpma hissi geldi, sonrasında uzun uğraşmalar sonucu bacaklarıma sıcaklık indi ve bir anda bacaklarım ve göbek çevrem hissizdi. Artık ameliyat başlamıştı. Baticon sürdüklerini hissettim su dökülme hissiyatı çok net hissedilmişti. Doktoruma başladınız mı dediğimde çiziyoruz şuanda henüz değil dedi. Sanırım benim pimpirikli olduğumu bildiğinden söylemek istemedi çünkü bariz bir uğraşma hissi vardı orda ama sıfır acı dediğim gibi sanki birileri bedenimi sallıyor gibiydi. 7-8 dk sonra artık bebeği çıkaralım dediler ve göbeğime bastırdılar onda da acı yoktu ama ben korktum tabi. Ve işte o an… 04:23 oğluşum dünyaya geldi, onun ağlamasıyla bende ağladım. O geldi, ben yeniden doğdum. O doğdu, ben anne oldum…
Oğluşumu gösterdikten sonra temizleyip yanıma getirdiler. Koklaştık ve sonrasında onu kontrol için götürdüler benim dikişlerim biraz daha sürdü ama ameliyat toplasanız 1 saat falan sürmüştür. Hiç midem vs bulanmadı ameliyatta benim.
Ameliyattan 2-3 saat sonra ufak ufak parmak uçlarımı hareket ettirmeye başladım. Odaya çıktığımda düzenli gelip karnıma elleriyle bastırdılar ve kanamama baktılar. İyiki spinal olmuşum çünkü uyuşuk olduğumdan asla acı hissetmedim. Üzerime kum torbası koydular onuda hissetmedim o açıdanda çok konforluydu. Etkisi geçmeye başladığında son 1 ya da 2 kez bastırma olayını yaşadım. Orda anladım doğru karar verdiğimi çünkü acı hissetmiştim. Yürüme ve ayağa kalkma olayına gelirsek açıkcası bence yürümekten çok çiş yapmak zordu. Yürüdükçe açılma olayı çok doğru. Hala evde kalkarken karnımı tutarak zorlanarak kalkıyorum ama yürüdükçe açılıyor insan gerçekten. Çiş bence sezaryenin en zor kısmı. Klozete oturmak kalkmak ayrı, işerken ki baskının dikişlere yaptığı baskı ayrı zordu. Hala daha işerken zorlanıyorum. Garip ama büyük tuvalet o kadar baskı yapıp acı yapmıyor. Ama günün sonunda öyle bir aşk yaşatıyor ki evladınız size iyiki diyorum Allahım nasip etmiş. Rabbim çocuk isteyen, hamile olup doğum bekleyen tüm hamişlere hayırlısıyla evlatlarına kavuşmasını nasip etsin. Benim hikayem böyleydi. Biraz detaylı anlatmış olabilirim. Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim 🥰 benim ilk ameliyatım, ilk doğumumdu. İyiki spinal sezaryen olmuşum dedim. Sakın korkmayın ve hiç kimseyi dinlemeyin..