Nilpekan bence kişiden kişiye göre bunun yolu değişir. Benim tamamen uzaklaşmam gerekiyordu bu fikirden. Öncelikle bebeğini, çocuğunu paylaşan tüm hesapları sessize aldım. Başkasına onları görmek daha iyi gelebilir. Ama ben kendimi düşündüğümde onu görmek bende yoksunluk eksiklik hissi oluşturuyordu, geç kalmışlık hissi derken göğsümde ağırlık hissediyordum. Sonra hayatımı bu şekilde kabul etmeye sevmeye ikna oldum. Sağlığıma, eşimin sağlığına şükrettim. Dışarı çıkıp yürüyüş yapmanın da çok güzel bir nimet olduğunu düşündüm, aldığım nefese gezebildiğime koşabildiğime şükrettim. Bana bunlar iyi geldi o süreçte. Kafamdan attım mı derseniz tamamen değil ben değerlendireyim olursa olur olmazsa bakarız kafasına girmiştim biraz. Ama hayal kurmadım. Aklıma gelince kafamı salladım o fikri uzaklaştırmak istedim. Bu bana iyi geldi. Psikolojimin çok iyi olduğu bir dönemde hamile olduğumu öğrendim. Ama bir başkasına da belki hayal etmek umut etmek iyi gelir.