İlk doğumumdu bende çoğu insan gibi normal istedim, devlet hastanesi takipliyim bu arada.
3 cm açıklıkla 3-4 gün eve gönderilip tekrar takibe çağrıldım ama açıklığım ilerlemedi, en son 40+3 de yatışım yapıldı sancılarım başlamıştı çünkü.
5-6 cm ye kadar kendi sancılarımla açılmam oldu, sonra suni sancı takıldı sonra hem kendi sancılarım hem suni sancı derken mahvoldum öyle kuvvetliydi ki sancılar dayanamıyordum bi ara dedim kesin ölücem.
Sonra açılmam 8 oldu ve suyum patladı ondan sonraki sancılarda zaten ölüp ölüp dirildim, açılmam 10 olduğunda doktor bebeği itmemi ıkınmamı söyledi, zaten ister istemez ıkınıyordum bebek geliyor dedim inanmadılar o kadar çabuk gelmez dediler, tam o sırada başka biri geldi doğuma ikiz tam açıklık ambulansla geldi herkes ona koştu daha benim vaktim var diye, sonra bi doktor hemen çatala aldı beni bebeğin saçları gözüküyor dedi zaten sonra bebeğim geldi hemen, ama benim için sonrası ölüm gibiydi çünkü bebek çıkarken kesi atmaya fırsatları olmadığı için çok yırtılmam oldu, bebeğim çıktıktan sonra bir buçuk saat boyunca dikişlerimi attılar, kanamam durmadı tampon yapıp durdular.şu anda birsürü dikişim var ne eğilip kalkabiliyorum ne oturabiliyorum.Doktorlar ilk doğuma göre çok iyi olduğunu falan söylüyor da bu iyiyse kötüsünü düşünemiyorum, bu arada 5 te yattım hastaneye 23.32 de doğdu kızım. Kimsenin gözünü korkutmak istemem ama bu kadar acı çekeceğimi bilsem hayatta normal doğurmazdım en azından sezeryan olsam doğumdan önce o kadar acı çekmem sonrasında da karnımda olur dikişlerim oturabilirim en azından.