GizemCY bende siz gibiydim. Cumartesi günü ikinci sezeryanım oldu çok şükür. Korktuğum gibi olmadı… herkes bana 3.5 yaşındaki oğlumu hastaneye götürmemem gerektiğini falan söylediler ama ben bir an olsun yanımdan ayırmadım. Ameliyata girene kadar yanımda durdu, ameliyata girerken bolca öpüp sarıldım ona, yanından ayrılırken de ‘kardeşini alıp geleceğim sen beni odada bekle, orda beklerken de baban sana kahvaltını yaptırsın sonra seninle ve kardeşinle çok güzel zamanlar geçireceğiz’ diye konuşma yaptım. Onun yanında ağlamadım ama onun yanından ayrıldıktan sonra ameliyat başlayana kadar ağladım. Çünkü bu bizim ilk ayrı kalışımız oldu. Doğum yaparken herkes bebeği düşünürken ben oğlumu düşündüm , ya bana bişey olursa ona kim benim gibi bakacak diye.. doğum oldu bebeği benden önce odaya getirmişler. Oğluma göstermiş babası, sonra ben odaya gelince bana ‘anne kardeşimi çok güzel yapmışsın ben çok beğendim’ dediğinde anladım hiç korkulacak birşeyin olmadığını boşa kuruntu yaptığımı 🥰 şimdi ise kıskançlık olmuyor evde, kardeşinin üzerini değiştirirken yada altını değiştirirken ondan yardım ister gibi davranıyorum ona yine öncelik yapıyorum. Mesela ‘kardeşinin bugün ne giymesini istersin çekmecesinden getir de giydirelim’ falan diyorum sonra harika bir seçim yapmışsın kardeşin bunu çok sevdi falan diye diye ona kardeşini güzel gösterip onun değerinin hiçbir zaman kaybetmediğini düşündürmeye çalışıyorum 🥰