Merhabalar, hikayemi belki biliyorsunuzdur. 9 Ocak günü bebeğimle vedalaşma kararı almak zorunda kaldım. Biraz içimi dökmek istiyorum. Geceleri sürekli kendimi yalnız hissediyorum. Bebeğimin hareketlerini düşünüyorum. Böyle yüreğimin ortasında bir şey var ve asla kaldıramıyorum. Her gün mezarlığa gidiyorum. Vücuduma bakmak istemiyorum. Acaba yanlış mı karar aldık diyorum. Kendimi bir sürü şey araştırırken buluyorum. Dünya’nın her tarafına ulaşmış olabilirim. Onları görünce tamam diyorum bebeğim çok acı çekecekti ona hiç dayanamazdım diyorum. Sonra aklıma kalbinin durdurulduğu o an geliyor. Saatlerce süren sancısı geliyor. Tam doğduğu an hissettiğim geliyor. Çok zorlanıyorum. Nasıl başa çıkacağım ne yapacağım bilmiyorum