Benim 12 haftalık bebeğimin kalbi durmuştu kürtajla aldılar ben baktım bebeğime. Eğer bakmasaydım her daim pişmanlık hissederdim. Evet o an çok zordu çok kötüydü ama şuan iyi ki bakmışım diyorum.. Çünkü annelik zora göğüs germektir. Annelik kendi psikolojinden önce bebeğini düşünmektir ben bunu anladım.. Hangimizin annesi bizden önce kendini düşündüki.. Hangimizin annesi kendi psikolojisi için bizi yok saydı.. Ben anneliği annemden öğrendim, o an bebeğime bakmam gerekiyordu çünkü annelik görevimdi o benim onu yok sayamazdım.. Ben size göre çok küçük haftada kaybettim tabi hareketlerini falan hissetmiyordum ona rağmen kayıp sonrası terapi almak zorunda kaldım sizin durumunuz çok daha zordur diye düşünüyorum. Ama bebeğinize bakmanızı ve hatta mümkünse dokunmanızı tavsiye ederim yoksa sonradan çok pişman olursunuz.. Benimkinin hemüz deri tabakası olmadığı için cenin şeklinde olduğu için dokundurtmamışlardı bana bir kabın içinde gösterdiler sadece ama dokunamamış olmama bile çok pişman oldum sırf dokundurtmadılar ne biçim insanlar diye haftalarca ağlayıp terapi almak zorunda kaldım.