Kızlar desteğinize ihtiyacım var,biraz uzun olacak ama lütfen okuyun… 28 yaşındayım. Evlendikten 2 ay sonra annemi kaybettim,çok yıprandım çok bocaladım,kendi içime kapandım evliliğimde zedelenmeye başlamıştı,eşimden yana asla sıkıntım yoktu her zaman çok anlayışlı yaklaştı bana,kendi içimde problemler yaşadım.Hayata tutunmak ve kendimi bulmak için anne olmayı istedim. Ve şuan 33. haftamızdayız çok şükür. Doğum zamanı yaklaştıkça korku başladı. Acaba çocuğuma yetebilecek miyim , bakabilecek miyim, ihtiyaçlarını giderebilecek miyim , çok küçük olacak berecerebilecek miyim korkusu, örneğin minik olacağı için üstünü giydirebilecekmiyim endişesi gibi vs. korkularım var. Annem hayatta olsaydı bu korkularım asla olmazdı.Onun bilgisi, tecrübesi hayran kalınacak derecede bi insandı. Ablalarımda annem vardı yanlarında çok şanslılardı. Bı yandan Annem olmadığı için kendimi her şeyde eksik yetersiz hissediyorum, bı yandan ise seni güçlü dirayetli bı kadın yetiştirdi sen onun kızısın,her şeyi halledersin diye düşünüyorum. Kayınvalidem var herseyde destek olur eminim buna ama bilirsiniz ki kimse kendi anneniz gibi olmuyo. Lütfen bana bi akıl verin, bu düşünceden nasıl çıkabilirim ? 😞😞