Ben de 10 haftalıkkrn kürtaj oldum. Yakın bir zamana kadar hala şimdi olsa ne kadarlık olacaktı diye hesaplıyordum, hala ara sıra hesaplıyorum. Şimdi olsaydı doğumuma çook az kalmıştı. Bugün yarın kucağımdaydı, tekmelerini hissedecektim. Ama gitti. Ettafımdakiler zayıf bir anını kolladığı için bu duruma hala üzüldüğümü ve içten içe yıkıldığımı asla belli etmedim etmiyorum.. Benim yanımda sürekli bebek konusu açanlar, annelik babalıktan bahsedenler vs.. Kasıtlı olarak canını acıtmaya çalışan çok acımasız insanlar var. Onlara fırsat vermemek için yanlarında hep gülüp eğlendim unutmuş gibi, sanki hiç yaşamamış hiç üzülmemiş gibi. Vücudumdan bebeğimi değil de et benimi falan almışlar gibi davrandım. Ama içten içe ne çektiğimi ve onların bana ne yaşattığını bir ben bir de Allah bilir hepsini Allaha havale ettim. Henüz tekrar gebe de kalamadım soranlara “ay yok biz düşünmüyoruz artık şuan” diyorum ama çook düşünüyoruz aslında. Her negatifi gördüğümde dünyam başıma yıkılıyor. Ne diyelim nasip..