Ben de bu platformda çok doğum hikayesi okuyup motive olduğum için kendi hikayemi paylaşmaya karar verdim. Çok pozitif bir süreç değildi ama sonu güzel bitti ve ne kadar uzun sürse de asla keşke demiyorum😊 Normal doğum istiyordum ve çok hareketli bir hamilelik geçirdim. Sürekli yüzdüm ve pilates yaptım.
3 Aralık Salı sabah 6.00da suyum gelmeye başladı. Normal bir akıntıdan daha fazlaydı ve yeşildi. Ben de suyu ayırt edebilir miyim diye korkuyordum ama korkmayın ayırt edilemeyecek bişey değil. Kendiliğinden akıyor. Etrafi toparlayıp duş aldım biseyler atıştırdım. Pilates topunda hareketler yaptım. 8.30da takipli olduğum devlet Hastanesi’ne gittim. Sürekli gittiğim doktor doğumumu yaptıracaktı. Kötü şans o gün doktorun ameliyat günüydü normalde bomboş olan servis ağzına kadar hasta doluydu. Doktor hemen beni muayene etti. 2 cm açıklıkla yatış verdi ve ntsye bağladı. Muayene sırasında bütün suyum boşalmıştı. Bu süreçte sadece sıvı beslenebiliyordum. Pilates topu istedim. Sancı geldikçe çömelme hareketleri falan yaptım. Sancılar yatarken çok daha yoğun hissediliyor. Mümkünse sancı çekerken yatmayın. Gece 00.00 civarı açıklığım 7 cm oldu. O sırada doktor acil sezeryan için hastaneye gelmişti. Birkaç saat benim için bekledi fakat açılmam saatlerce 7 cmde kaldı. Açılmayı ilerletmek için 3 doz buscopan verdiler ama fayda etmedi. Doktor sabaha anca doğurursun ama yinede birsey olursa geleceğim diyerek 03.00 civarı eve gitti. O sırada bana lavman ve sonda ile yaptılar. Fakat açılmamın bu kadar yavaş ilerlemesi, yarım saatte bir açıklık muayenesinde sürekli aynı şeyi duymak çok canımı sıktı ve gücüm tükenmeye başladı. Sancılarım çok yoğunlaştı. Sürekli ilk doğumum olduğu için uzun süreceğini söylüyorlardı. Ebeler sancı sırasında bağırmamamı söylese de dayanamıyordum. Sabah 8.00 civarı açıklığım tekrar ilerlemeye başladı. Açıklık ilerledikçe kendimi motive ediyordum. Saat 10.30 11.00 gibi 10 cm tam açıklığa ulaştım. Ebeler ilk doğumum olduğu için biraz daha zamanımın olduğunu soyledi. Onu duyunca bütün motivasyonun tükendi. Gücüm tükenmesine rağmen az kaldığını düşünerek kendimi motive ediyordum. Burdan sonra bütün ebelerim benimle yürüyüş yapmaya nefes egzersizleri yapmaya başladı. Ama aç ve uykusuzdum. Söyledikleri nefes egzersizlerini algilayamiyor tam tersini yapiyordum. Çatala geçtim ebem eliyle bebeğin kafasını çevirdi ve perine masajı yapmaya başladı. Çataldan alip çömelerek ikinmami söylediler. Artık ikinma ile bebeğin geldiği gücü hissediyordum. Doktorumu çağırdılar doktor çatalda muayene ederken çok halsizdim ve bacağımı acamiyordum. Aniden sert bir şekilde bacağımı kapattım ve kendime hakim olamıyordum. Psikolojik olarak ve fiziksel olarak tükendiğimi hissediyordum. Doktor bu şekilde normal doğuma devam edemeyeceğimizi söyledi. Travma yaratır ayrıca doğum esnasında bu şekilde bacaklarını kapatirsan bebeğe zarar verebilirsin bence sezeryana alalım ne dersin dedi. Kabul ettim. 30 saat sancı çektikten sonra 10 cm tam açıklıkla acil sezeryana aldılar. 11.30da ameliyattan çıkmıştım. Ameliyat sırasında bebeğin kafasinin kanalda olduğunu söylediler. Bebeğin yolunu son anda çevirmiş olduk :) inanın o kadar sancı çektiğime hiç pişman değilim. Çok istiyordum normal doğum yapmayı. Daha erken pes etseydim aklımda hep kalacaktı. Doğumdan sonra uzun süre sancı çekip üstüne sezeryan olduğum için toparlanmam ve bebeğe alışmam zaman aldı. Beynim de ruhum da tükendi gibi hissediyordum depresyona girdim. Doğum yapalı 20 gün oldu anca kendime gelebildim. Şimdi 20 günün acısını çıkarmaya çalışıyorum 🥹