24 yaşındayım, hiç acı çekmemişim, hiç üzülmemişim, hiç derdim olmamış. Oysaki ben neler çektim diyordum. Takii 30 kasım’a kadar. 30 Kasım için plan yaptık, eşim ananem,ben ve çocuğum Nevşehir’e gidecektik büyük teyzeyi ziyarete. Saat 3 gibi annem aradı kızım hemen gelin ablandan nabız alamıyorlarmış dedi bağırarak. Kendimi yere attığımı biliyorum sonra telefonu eşim aldı konuştu yanima geldi birşey yok ablan hastanede gidelim dedi (Ablam epilepsi hastası 26 yaşında iki kardeşiz yalnız yaşıyor sinirli asabi ama kalbi çok temiz) apar topar çıktık ben hastaneye gidiyoruz diye düşünürken ablamın evinin önüne gittim gittim ki polis savcı olay yeri orada bizi ablamın evine sokmadilar kapıda inim inim inledik annem ananem ben birkaç aile dostumuz oradayız ablamın yüzünü bile göremedik. İnsan göremeyince inanmıyor tabi. Biz ablam öldü epilepsi krizi geçirdi sonrasında kalp krizi yada beynine pıhtı attı dedik. Ama bir taraftan da atak gecirdi kendine gelmesini bekliyorlar diyoruz. İnanmam çok zor. Belki o kapıda 5 saat bekledik yukarıda işlemlerin bitmesini o soğukta (Kayserideyiz). Bir de baktım ki cenaze arabası adam elinde ceset torbasını indirdi. O torbayı görünce sinir krizi geçirdim onun içine ablamı koyamazsınız diye. Velhasıl kelam ablamı koydular götürdüler daha yüzünü göremedik. Akşam oldu eşimi savcı çağırmış Maktulün ailesini çağır gelsin ifadesini alıcam. Ablamın sevgilisi vardı ölmeden 2 hafta önce bana çok saplantılı tehdit ettiğini ve şiddet gördüğünü söylemişti bende anneme söylemiştim ablamla konuştum ayrılması gerektiğini söyledim ayırdım engelledim fotoğraflarını sildim ablam birkaç gün bende kaldı evine gitti gider gitmez tekrar barışmıslar 26 yaşında demir zincirle bağla durduramazsın. Neyse ifademde sevgilisiyle ilgili herşeyi anlattım eve gittik cenaze işlemleri bitti ablama otopsi yapılmıştı bir öğrendik ki ablamın boynunda 3 kırık ve sevgilisinin el izi… Koca Kayseri’ye sığamadım. Nasıl yani benim ablamı tek varlığımı elin oğlu mu öldürdü. Ben o kadar öldürülen kadınları paylaşırken şimdi ablamı mı paylaşacağım? Biz ne zorluklarla büyüdüm ben şimdi ne yaparım? Annemi nasıl teselli ederim? Edemedim ne kendime ne de anneme iyi gelemedim. Fazla detay veremiyorum olayla ilgili ama paramparça olduk. Yandık kavrulduk. Şimdi otopsi sonucunu bekliyoruz sevgilisi tutuklandı sonuçlandıktan sonra mahkeme kurulacak ve ceza belli olacak. Ama içim yanıyor benim hiç arkadaşım olmamış hiç sırdaşım olmamış benim tek arkadaşım ablammış…. İlk öldüğünü öğrendim ağladım sızladım sonra dedim ki çok şükür eceliyle öldü insan buna sevinir mi seviniyor işte. Tokat üstüne tokat yedik bir öğrendik ki ablamı sevdiği adam öldürmüş. Söyleyin bana şimdiye kadar ne yaşamışım ben hiç aglamamisim hiç üzülmemişim. Ablam ölünce ağladım şimdi annemle sarılarak ağlıyoruz bu sefer sağlam bittik ama güçlü durmak zorundayız yolumuz uzun. HİÇBİR ŞEYE ÜZÜLMEYİN KARDEŞ ACISI COK ZOR COK ZOR….
GAMZE AYHAN
RUHUNA El FATİHA🤲