Haftalardır her doğum hikayesini okudum. Sıra bana yazmak nasip oldu. 37+3 de yüksek tansiyondan dolayı hastaneye yatırıldım. Perinatoloji takipliydim, serviste yatarken tansiyonum sürekli oynuyordu 37+4 de doktorum doğumu başlatmaya karar verdi. Durumumu riskli gördü. Daha sonra alttan fitil gibi birşeyle doğumu başlattılar. İlk saatler iyi gidiyordu. Sancılarım çıktı ama açılma bekleniyordu. Sürekli rahmi uyarıyorlardı. Ve çok zordu gerçekten. Daha sonra sancılarım sıklaşmaya başladı ancak rahmim aşağı bile düşmedi. 10 saat normal sancı 8 saat dakika da bir gelen sancı çektim. Şehir hastanesi bu arada. Ancak rahmimde yumuşama bile olmadı. En son beni sezeryan alın diye doktorlara bağırıyordum. Sabah gelen ekip sezeryana karar verdi. Ve hemen alındım. Ne iğne acısı ne başka bişey hissettim toplamda 20 dakika içinde oğlumu verdiler bana. Dünya varmış dedim o sancılardan sonra , neredeyse ağrım olmadı. Birazcık sezeryan yerimde baskı hissediyorum. Keşke en baştan sezeryan deselerdi de o acıları çekmeseydim. Çok şükür oğlum da bende iyiyiz. Doktorlar aşırı ilgiliydiler ve sürekli benle sohbet halindeydiler ebelerde aynı şekilde. Çok ca memnun kaldım.