Evet bize de böyle dendi. Detaylı ultrasonda kalbinde leke ve bobreginde genişleme var araştırma hastanesinden rapor al dedi doktor. Hemen randevu aldım oradaki doktor da leke geçer böbrek de önemli değil ama burun kemiği küçük nipht testi öneriyorum dedi. Her ne kadar tevekkül etsem de böyle bir sınavdan nasıl geçeceğimi düşünüp durdum. Yine de testi yaptırmak istemedik eşimle konuşup reddettik. Ben 21 hafta onu içimde büyüttüm, hareketlerini hissettim ne yanı şimdi down sendromlu deseler bebeğimi mi parçalaticam dedim öylece kapattık konuyu.
Ama her muayeneye gittiğimde burnu nasıl, böbreği nasıl, kalbindeki leke duruyor mu derken buldum kendimi.
Bir yandan normal doğumu bekliyor, bir yandan da acaba 38 haftalıkken sezaryen olsam da bir an önce sorunun cevabını bulsam diyordum. Kaderini ben tayin etmek istemedim sezaryen bile olacaksa doktor karar versin diyerek beklemeye başladım özel muayene oldum devamlı ve son haftalarda sordum doktora bebek ters mi yüzü ters mi diye, öyle olsa normal doğum konuşmayız dedi tersledi. Neyse 40+6da yoğun sancıyla şehir hastanesine yatışım yapıldı ama açılma olmuyordu. Bir gün boyunca ne yemek yedim ne uyuyabildim sancidan nefes alamiyordum artık 80-90 olmuştu sancı ama açılma hala 3 cm. O da saat başı muayene ettikleri için o kadar açıldı tahminen. Artık dayanamadım çıkışımi istiyorum araştırma Hastanesi’nde sezaryen olucam dedim. Herkesin suratı asık, asistanının biri geldi istesen normal doğurursun sen istemiyorsun dedi, diğeri geldi dünden beri yapabileceğin herşeyi yaptın üzme kendini sağlıkla gelsin önemli olan o dedi sağ olsun. Benim artık mecalim kalmadı bebeğin kafasını gördük ıkın deseniz gücüm yok dedim çıktım. Araştırma hastanesine gittim, orda da doktor izinliymiş sancı geldikçe koridorda asansörde her yerde ağlıyorum tabi. Bulunduğum şehirde özel hastane yok maalesef. O sancıyla kalkıp 2 saatlik uzaklıkta başka şehire gittik. Doktor muayene edip doğuma alicam dedi ve o anda bana kızdı sen niye 41 haftaya kadar normal doğum bekledin bu bebeğin yüzü ters normal doğma ihtimali %15 dedi 🤦🏻♀️ bu zamana kadar beklediğime mı yanayım, boşu boşuna bebeğime de kendime de sancı çektirdiğime mı yanayım artık beni uyutun doğuma dair hiçbirsey hatırlamak istemiyorum dedim ama eşime son sözüm ben uyanınca down sendromlu mu sağlıklı mı hemen söyle dedim. Ne kadar tevekkül etsem de hamileliğimin yarısi bunu düşünerek geçti malesef. Ben bu sorumluluğu kaldıracak kadar güçlü değilim diyip duruyordum kendime. Genel anestezi sonrası daha gözümü açmadan sorduğum ilk soru da bu oldu haliyle. Bebeğim sağlıklı mı?
Evet dedi ve bütün ağrım sancım bitti o anda. Allah’ım kimseyi evladiyla, sağlığıyla ve ailesiyle sınamasın çok ağır bir imtihan. Kimseye de kaldırabileceğinden fazla yük vermesin inşallah.
Baya uzun oldu kusura bakmayın pozitif doğum hikayesi anlatmayı ben de çok isterdim ama belki benim yaşadıklarımi ve korkularımı yaşayanlar vardır diye yazmak istedim. Bütün bebeklerimize rabbim sağlıklı güzel ve uzun ömürler versin inşallah ❤️🙏🏻