Selam kızlarr 36. Haftamda bebeğimin ters döndüğünü makat geliş olduğunu öğrendim ve artı olarak boynuna iki tur kordon dolanmıştı normal doğumu çok istediğim için bu beni çok üzmüştü ve sezeryandan da çevremden gördüğüm duyduğum şeylerden dolayı aşıırı korkuyordum doktorum 39. Haftada almamızın doğru olacağını kordondan dolayı daha fazla beklemenin tehlikeli olabileceğini söyledi zaten bir haftada hem ters dönüp kanala yerleşip hem de kordonu açması pek mümkün gözükmüyordu. Daha sonra mecbur sezeryan planladık dün sabah 8 buçukta yatış yaptım ama inanılmaz korkuyorum kimseye belli etmesem de 😀 odaya aldılar beni ameliyat önlüğünü giymemi söyledirler odanın banyosuna girdim giyiyorum ama nasıl titriyorum heyecandan korkudan 😄 sonra damar yolu açtılar hop sedyeyle ameliyathaneye taşındım ben spinal anestezi tercih ettim bu iğneden de çok korkuyordum ama kesinlikle sinek ısırığı gibiydi odada açtıkları damar yolu bile daha çok acımıştı 😀 iğneyi vurmalarıyla ayaklarıma sıcaklık indi beş dakika içinde ayaklarımı oynatamıyordum önüme örtüyü örttüler doktorum geldi beş dakika anca sürmüştür bebeğim çıktı ten tene temas yaptık fotoğraf çekindik ameliyat sırasında sadece çekiştirme hareketlerini hissettim çekiştirme dediğime bakmayın acı verici bir şey değildi kesinlikle acı hissetmedim sarsıntı gibi düşünebilirsiniz bir şeyler oluyor ama ne hiçbir fikrim yok 😄 dikiş sırasında da aynı şekilde acı hissetmeniz mümkün değil ama bana ameliyattan önce mide bulantısına karşı serum verdikleri halde dikiş dikilirken çok midem bulandı iki dakika falan sürmüştür karnım uyuşuk olduğu için zaten öğüremiyordum ama rahatsız edici olduğu için sanırım sakinleştirici gibi bir şey verdiler damar yolundan o an bir gittim yani uyuklar gibiydim 😀 sonra odaya çıkarıldım hemen sütüm geldi ben geleceğini hiç beklemiyordum geldiğini görünce ayrı bir motive oldu bana 😄 bir diğer korktuğum şey ise kanama muayenesiydi iu karından yapılan çok okumuştum çünkü. Bir çok kez muayene ettiler ilklerinde zaten uyuşuktu bir şey hissetmedim uyuşukluk geçtikten sonra da çok hafif sancı gibiydi ve zaten uzun süreli bir şey değil anlık bir ağrı oluyor bastırdıkça kesinlikle abartılacak kadar değil ve bunun da aslında hiç korkulacak bir şey olmadığını gördüm. Diğer korktuğum şey ise ilk yürümeydi hemşire geldi elimden tuttu kaldırdı ben yataktan kendim kalktım hemşire bir tur yürümemi söyledi ama ben bir turla kalmadım abartılacak yürüyemeyecek bir ağrı değildi benim için sonuçta ameliyat geçirdim ve dikişlerim çok yeni tabi ki ağrı sızı olacak ama yürünmeyecek kadar kesinlikle değildi 😀 gece boyunca hastanede turladım 😄 çok iyi geldi bana çok çabuk toparlandım ve yürüdükçe daha açıldığımı hissediyorum. Bugün saat 16 da doktoruma eve gitmek istediğimi söyledim son muayeneler yapıldı ve taburcu oldum. Şu an evdeyim kızım yanımda kızımı beşiğinden alabiliyorum koyabiliyorum emzirebiliyorum yatıp kalkarken sadece biraz dikkatli davranıyorum dikişlerim zarar görmesin diye herhangi bir hareket sınırlamam yok yani 😄 ben de çok korkuyordum süreçten ve eminim benim gibi çok korkanlar vardır aramızda 😀 korkmayın kızlar kendinize güvenin benim gibi çok korkan endişelenenlere belki bir nebze motive olur diye hikayemi paylaşmak istedim. Umarım hepiniz bu süreci çok kolay mutlu ve pozitif bir şekilde atlatırsınız 🫶🏻