15 Kasım Cuma günü sabah 7 de hastaneye yatışım yapıldı. 39+0 öncesinde kendi isteğim ile sezeryanı bugüne planlamıştık. Öncesinde sancım açılmam vs olmamıştı.
Kanlarım daha önceden alındığı için doğuma hazır olarak bekliyordum🥹 Nst çekildi çok az sancım çıktı hatta hemşire seni normale alalım diye espri yaptı ama sadece gülebildim 🤣
Burda bir çok sezeryan yorumları okumuştum kendimi öncesinde baya motive ettim.
Çok sık kan testi veren,b12 iğneleri olan,serum yiyen,sık sık dişçiye giden birisi olduğum için iğne vs korkum hiç hayatım boyunca olmadı.
Daha sonra ameliyathaneye geçtik ve içerisi aşırı sıcaktı. Sıcağı hiç sevmiyorum🫠 girer girmez içerisi çok sıcak dedim havalandırmayı açalım dediler ama bana sıcak basmışta olabilir emin değilim.
Anestezi uzmanı belimden iğne yaptı yapmadan önce bana anlattı ve hızlıca ayaklarıma sıcaklık geldi. Daha sonra masaya yatırıldım. Fotoğrafçım geldi bana moral verdi. Burası çok sıcak lütfen açın diyorum 😀 (cam açın Allah aşkına yaaaa diye içimden bağırıyorum)
Hemşireden bana bir kâğıt ile yellemesini rica ettim o çok iyi geldi.
Doktorum geldi önce beni muayene edeceğini
söyledi. (Arkada şarkı çalıyordu ona eşlik ediyorum içimden canım Sezen Aksu🥰)
Ne olduğunu anlayamadan 5 dakika sonra oğlum dünyaya geldi ben hala muayene ediyor sanıyorum gerçekten🥲 kuzumu bana temas ettirdiler,ölçümlerini yapmak için götürdüler. Göremiyordum ama seslerini duyuyordum. Pediatri uzmanı ve ebeler oğlumu severek konuşuyorlardı. Neden ağladığını sordular hatta 🤣
Daha sonra benim ameliyatım devam ederken oğlumu ailemin yanına götürdüler.
Biraz çekiştirme hissediyordum ama tabiki ağrı değil ufak ufak sallantılar.
Doktorum ameliyatın bittiğini bebeğimin çok tatlı olduğunu söyledi ve odaya indirildim.
Ben gittiğimde bebeğim odada babasıyla ten teması yapıyordu🤓
Daha sonra ebeler ve hemşireler sık sık geldi.6-7 saat sonra uyuşukluğumun geçeceğimi söylediler.
Karnıma baskı yaptı hemşire şu an hissetmediğini ama uyuşukluk geçince bunun biraz acı vereceğini önceden söyledi.
Ben o anın heyecanı ile umursamadım ama uyuşukluğum geçince yeniden geldi. Çok sert baskılar yaptı karnıma gerçekten acı vericiydi.
- Bastırışında elini tuttum yapma dedim ama 1-2 kere daha devam etti elini çekince tüm ağrı geçti.
Benim karnımda ki dikişlerden ziyade sırtıma,omuzlarıma inanılmaz bir ağrı girdi.
Eşim sık sık masaj yaptı azalıyor yeniden başlıyordu. Hemşireler yatış pozisyonundan vs dedi ama annem narkozdandır dedi daha inandırıcı geldi😀
Sizlere öneri olarak; ben çok sık yürüdüm. Burda da okumuştum gerçekten doğru.
Hatta eşimle koridora çıktık,resmen yürüyüş sırası vardı. Herkes eşini yürütüyordu görünce gülüştük 🤣
Dayanılmaz bir ağrı gibi hissediyorsun ama kendini motive edebilmek çok önemli😊 Yürürken eşimle az az sohbet etmeye çalıştım ağrımı anımsamamak için.
Annem evden dut,incir suyu ve kayısı kompostosu yapmıştı. İzin verdiklerinde onu tükettim.
Türk kahvesi içtim,hatta eşimle karşılıklı keyif yaparak 😀
Gecem biraz zor geçti eee olur bu kadar ameliyat oldun kızım dedim kendime.
Sabah fotoğraf çekimi yaptırdık odada ve hastaneden ayrıldım.
Bugün 5. Gün bebeğim şu an yanımda uyuyor. Dünyanın en güzel hissi derlerdi ama anlamdıramazdım. Sürekli onu izliyorum kokluyorum temas ediyoruz. Endişeleniyorum uykusuz kalmayı tercih ediyorum😙
Dikişlerim ise güzel iyileşmeye başlamış doktor öyle söyledi. 1-2 gün yataktan tek kalkamadım şu an kalkıyorum. Akşam üzeri hareket olsun diye bulaşık yıkadım😀
Her insan nevi şahsına münhasırdır kızlar. Ben bunları yaşadım. Dilerim herkes en en en en kolayını yaşasın💜
Unutmayın insan ilk kendini motive edebilmeli🥰sağlıkla kalın,miniklerinizi kucaklayın 🎈🥲
