Aleynaz06 Merhaba, ilk defa uzun bir yorum yapacağım. Her şeyden önce siz bir annesiniz zaten onu Dünya’ya getirerek güçlü olduğunuzu gösteriyorsunuz. Siz ne kadar kendinize güvenip, inanırsanız bebeğinizle ilişkiniz de o kadar sağlıklı olur. 38+3 de doğum yaptım. İkinci gün bebeğim ve ben vardık sadece çünkü kuveze alındı ve anne dışında refakatçi alınmadı. Halbuki evde annemgil olacaktı destek olup rahat bir şekilde lohusalık geciregimi düşünüyordum. Ama her şey planlanildigi gibi olmuyor. Sezeryan olduğum halde ikinci gün dikislerim acıya acıya bebeğimin bakımını yapmaya başladım. 4. Günde artık ameliyat açısına dair bir şey hissetmiyordum. Tek odak noktam bebeğimin beslenmesi, alt değişimi, gaz çıkarılması idi. Tam bir hafta sürdü ve ben tek başıma mucadele ederek bebeğime bakmaya çalıştım. Hiçbir zaman en iyisini yapabilir miyim diye düşünmedim çünkü ilk anneligim ve ben bebeğim için zaten en iyisini yapıyordum kendi gözümde. Önceden gece kalkmayan ben iki gün boyunca bebeğimin beslenme saati gider diye uyumadım bile, tutarken sanki elimde bir inci hazinesine sahipmişim gibi kırmadan incitmeden tutmaya çalıştım, iki saate bir altını degistirdim . Belim ağrıdan sizlamasina rağmen tek gazı çıksın diye saatlerce masaj yaptım. Tabi ki eksik yanım oldu ama öğrendim emsin diye bebeği sallarken sallamamam gerektiğini öğrendim. Çok tatlı uyuyor diye kiyamazken aç kalmasınin sarılığa, kan şekerinin düşmesine ve beyin gelisim geriliğine sebep olup ona büyük zararlar verebilecegimi öğrendim ama her biri ders oldu bir hata yaptim diye bebeğime kötü anne olmadım ikimizde yabanciyiz ikimizde yeni yeni öğreniyoruz ve bu bizim için yeni bir keşif. Şu an koynumda uyuyor ve kokusunu dünyalara değişmem. 17 günlük anneligimdem sevgiler 😊🌸