Ne yazacağım nasıl yazacağım bilmiyorum. 2. Çocuğuma hamileyim. 37+1 bugün. Ve cuma günü 37+5 te sezaryene gireceğim. 34 haftalıkken ultrasonda doktor bacakları biraz kısa demişti. Kafasıda büyük demişti. 35. Haftada başka doktora gittim kafa 3 hafta ileride, bacaklar 2 hafta geride, kol boyuda 5 hafta geride demişti. Sonra bana akondroplazi olabilir dedi doktor belirtiler bunu gösteriyor. Yani anlayacağınız şekilde çaycı Hüseyin gibi düşünebiliriz dedi. %100 demiyorum ama bende ilk defa böyle bir şeye şahit oluyorum dedi doktor. O gün ilk defa eşim yanımda olmadan doktor muayenesine gittim. Yanımda 2 yaşında oğlum vardı sadece. Kendimi o kadar zor tuttum ki. Çıktım eve dönene kadar ağladım. Sonrasında başka bi hastane ve doktora gittim bu sefer devlet. Ki bulunduğum ilde çok bi hastane ve doktor seçeneğimiz zaten yok. Devlette doktor kafası biraz büyük evet bacakları da aşırı küçük değil demişti o hafta biraz rahatlamıştım. Dün ağrım sancım var diye tekrar gittim akşam hastaneye acile. Doktor kafası sıkıntılı bi büyüklükte değil 1 hafta ileri de bu normal karşılanır dedi. Ama bacaklar 4 hafta geride dedi. Kola bakmadı zaten. Ben tabi yine kötü oldum. Serum falan bağlanmıştı sonrasında. Eşimle konuşuyorum onun söylediği her şeyi farkındayım başkası yaşasa şunu bende aynı şeyleri söylerim. Ama elimden bir şey gelmemesi ve ağlamama engel olamıyorum. Bugün tekrar özeldeki doktora gittim. Kafası 1 hafta ileride dedi kanala girip küçülmüş olabilir tarzında bi yorum yaptı. Ama kollar 7 hafta geride en son baktığımızla aynı dedi. Yani kollar ve bacaklar hiç uzamamış. Sonra eşimle birlikte doktorla konuştuk bunun tanıdı şimdi konulmaz tabi dediler. Doğduğunda bu kısalık mevcut ise direkt testlere alıyorlarmış çocuğu zaten. Tabi ben bugün iyice ağladım. 7 haftayı duyunca kafamın içinde uğultular başladı. Doğumda eşim ve çocuğumdan başka kimseyi istemiyorum yanımda. Sanırım yüzleşmek için de kimseyi istemiyorum. Sonuçta doğmadı daha belli değil ama düşüncelerime engel olamıyorum. Kimsenin bakışlarına laflarına lafta desteğine bile hazır değilmişim gibi geliyor. Her şeyi tek başıma yapabilirim. Önce kendim içimde çözmem gerekiyormuş gibi hissediyorum. Ve hala dayanamıyorum ağlamamaya çalışsam da olmuyor