Benim kızımda 37 aylık. 4 gün önce doğum yaptım. İlk günden beri hep anlattık babasıyla defne abla olacaksın küçücük bir bebek gelecek evimize dişi olmayacak yemek yiyemecek( gizli beslemesin diye önüne geçmek için), kucağımıza çok alamıcaz gibi. Kardeşinin ağzından konuştum hep oyunlarımızda. Ablacığım ben gelince, ben büyürsem benimle oynar mısın? Oyuncaklarını paylaşır mısın? Saçların çok güzel vs. Gibi. Şuan bizim yaklaştığımız şekilde yaklaşıyor kardeşine oy benim kızım diyerek. Sürece hep dahil ediyorum onu aa kaka yapmış ablası yardıma koş bez lazım sensiz yapamayız gibisinden. Dün babasıyla dışarı çıktılar kendine ne aldıysa bu da kardeşim için demiş 2 tane aldırmış ve eşim almış. Kardeşin gelirken seni mutlu etmek için hediye alacakmış dedik gidip gelip hâlâ teşekkür ediyor.
Çevre faktörü çok etkili. Benim kızımda ilk torun özellikle babam çok şımartır önüne geçemiyorum maalesef. Annemlere gidince çok farklı bir çocuk oluyor ama eve gelince uzun uzun anlatıyorum yanlışlarını. Tekrarlama çok aza düşüyor. Dinlemiyorsa bile konuşun, uzun uzun anlatın. Geçen arabada bir şey istedi burası market mi sence defnecim dedim kapandı konu. Bugün annem hangi kalemi almak istiyorsun demiş arabada, anneanne sence burası market mi demiş misal. Bizler aynasıyız aslında. Öfke nöbetleri bizim tv açtığımız günlerde artıyordu. Onu çıkardık hayatımızdan şimdi telefona baksak yetmez mi bu kadarı doğru mu sizce diye kendisi uyarıyor bizi. Her şeyi anlamasalar bile anlatmak lazım. Ve net olmak lazım. Ağlasada yapmıyorum.