ZeynepDuru17
Bizde de aynı durum var. Eşimin annesi kanser ve annesinin hastalığıyla hmileliğimi öğrenmem arasında 2-3 hafta var. Hamile halimle işten gelip her gün yemekler yaptım annesine özel. Haftasonları desen aynı. Kokunun beni en çok rahatsız ettiği zamanlarda bile annesi annemdir dedim hiç yorulmadan gocunmadan yemekler taşıdım pansumanlarını yaptım her kustuğunda yanındaydım. Halbuki büyük oğlu ve geliniyle aynı evde yaşıyor kv. Ve ben eşimin abisi ve karısıyla görüşmediğimiz halde onları hiçe sayıp gidip geldim 6 ay boyunca. Evdeki mal da odasına girip çıkmayan tiplerden. İlk zamanlar işten çıkıp ben sana bakarım dyen gelin 2. kemoda biz bakıcı bulalım siz evde tek kalmayın demeye başladı. Gerçekten her gördüğümde ve sesini duyduğumda tahammülüm kalmıyor sinirllerim alt üst oluyor. Eşim 6 aydır bilfiil iş çıkışı direkt oraya gider ve akşam 10dan önce eve gelmez. Hatta ve hatta kemoterapiler arasında annesini memlekete götürüp getirdi 1 hafta ve ben gece gündüz tek kaldım. Gerçi 7 aydır tek başıma hamilelik geçiriyorum kendi başıma yaşıyorum. Ben zaten hep tek başımaydım ve başımayım. Aramızdakii tek fark benim kv. oğlunu doldurmuyor. Ama başka da oğlu yokmuş gibi sadece benimkini istiyor her şeyde. Bizimki de zaten ses çıkarmaz çok düşkün. Bende haliyle bişey diyemiyorum hayat bu bugün onaysa yarın bana. Ama Allah korusun benm annemin başına byle bi iş gelse eşim benim yaptığımı yapmazdı düşüncesinden de asla kurtulamıyorum. Çok zor bi durum.