Hamileliğimin son haftalarında buradan sürekli doğum hikayelerini okurdum inşallah bana da yazmak nasip olur diyordum şükür nasip oldu ben aslında normal doğum istiyordum sürekli kendimi buna odaklamıştım 39+6 da bebeğimin kalp atışları yavaşladığı için sezeryana alındım sezeryanla ilgili hiçbir şey araştırmamıştım hep normal istediğim için sezeryana alalım denildiği andan itibaren ağlamaya başladım çok korkuyordum çünkü üstümü giyerken ağladım giderken ağladım ameliyata girdim orada bile hala ağlıyordum gözle görülür bir acı yaşadım mı kesinlikle hayır aniden olması beni çok korkuttu belimden uyuşturdular başlamayın ben hissediyorum diyordum sürekli meğerse başlamışlar bile her şeyi hissettim karnıma çekiştirıyorlar gibiydi ama tabiki kesinlikle bir acı hissetmedim Zaten 5 dakika sürdü sürmedi bebeğimin ağlama sesini duydum yanıma getirdiler ağlamaya başladım hemen yüzü yüzüme dokununca sonra bebegimi götürdüler yaklaşık 20 dakika kadar dikişlerim sürdü sonra odaya alındım beş 6 saat kadar alt tarafımı hissetmedim ilk yürüyüş çok zordu benim için lavaboya girerken falan çok zorlandım oturamadım Şu an bebeğim 8 günlük anneliğe alışmak çok zor tabii ki çok yorucu geçiyor kendime hiç vakit ayıramaz oldum ama bugünlerin geçeceğini biliyorum ve tadını çıkartmaya çalışıyorum Doğuracak arkadaşlara tavsiyem kesinlikle korkmayın ilk günler dikişlerin acısı oluyor biraz oturup kalkarken zorlanıyorsunuz anne olmak çok güzel bir his Rabbim isteyen herkese nasip etsin merak ettikleriniz olursa sorabilirsiniz🥰🤗👼