Kötüyü düşünmeyin lütfen. İnsan ne düşünse o gelir başına. Hepimizde oluyor bu tarz ara ara. Özellikle evlatlarımızla ilgili. İlk kızım doğdu. Yaşına gelince kalça çıkığı olduğunu öğrendik. Dünya başıma yıkıldı. Cahilim, ilk çocuğum. Ameliyat dediler. Ağlamaktan helak oldum. Çok zor bi süreçti. 18 aylık olunca 4 saatlik bi ameliyat oldu. Sonrasında belden aşağı kadar alçıyla 6 hafta, o çıktıktan sonra iki bacağı birbirinden ayrı tutacak şekilde demirle 6 hafta kaldı. O yaşadıklarımı anlatmam mümkün değil. Biriyle konuşurken anlatırken hep ağlayarak anlattım yaşadığımızı. Bi türlü atamadım üstümden. Aradan yıllar geçti. Sonra skolyoz olduğu anlaşıldı. Birkaç yıl takip edildi ama ameliyat gerekti sonra. Beynimden vurulmuşa döndüm. Çocuk ameliyattan çıktı. Sırtında 22 vidayla. Ağrıdan ‘ölmek istiyorum’ diye ağlıyodu ve elimden bişe gelmiyodu. Öyle zordu ki. Ameliyat esnasında aileden biri yukarı gelsin diye haber geldi. Daha yeni gitmişti ameliyata. Koşarak çıktım. Meğersem odamızı değişeceklermiş. Eşyaları alalım diye çağırmışlar. Bende bişe oldu sandım. O an bacaklarım tutmadı. Bi anda yere çöktüm. Yığıldım. Kriz geldi. Hemşireler başıma yığıldı. Ama ben kalkamıyorum. Sanki belden aşağım felç gibi. Zar zor toparlandım. Çok şükür kızım toparladı. Şimdi çok iyi. Ve ben sonra kendi kendime dedim ki bundan sonra ağlamak, kötü düşünmek yok. Güzel şeyler düşünün. Bende siz gibiydim. Ölür mü? Ölse ben kendime gelemem. Başımı alır giderim gibi şeyler düşünüyordum. İnsan böyle düşündükçe hep kötüsüyle sınanıyor. Yapmayın. Gerekirse yardım alın